بررسی بلند کردن بار اجسام استوانه ای و مقایسه آن با استاندارد حمل بار NIOSH
Publish place: Journal of Ergonomics، Vol: 6، Issue: 4
Publish Year: 1397
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 369
This Paper With 12 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IEHFS-6-4_006
تاریخ نمایه سازی: 3 اسفند 1398
Abstract:
زمینه و هدف: این مطالعه با تمرکز بر بلند کردن میله های حفاری انجام شده است. حفاری، عملیات معدنکاری تکراری و سنگینی محسوب می شود که میزان بروز و شدت آسیب اسکلتی- عضلانی آن زیاد است. هدف از این مطالعه بررسی چگونگی بلند کردن میله عمودی حفاری (با ارتفاع 1٫61 متر و وزن 35 کیلوگرم) با استفاده از دو نوع ارتفاع میله و چهار موقعیت پا و درنهایت مقایسه آن با شاخص حمل بار (LI) است.روش کار: هفت کارگر در این مطالعه شرکت کردند. بدین صورت که هر فرد یک میله را بلند کرد و به صورت عمودی نگه داشت. نشانگرهای بازتابی نیز بر روی افراد نصب و 3 دوربین فیلمبرداری و یک صفحه نیروسنج برای ضبط نیروها و حرکت اندام افراد استفاده شد. در این حالت، چهار موقعیت پا و فشارهای وارد بر کمر بررسی شدوضعیت: = رو به میله، وضعیت °45 = مایل به میله، وضعیت 90 = فرد سمت راست میله و حالت آزاد). در ادامه، دو وضعیت ارتفاع میله، یک بار پایه میله بر روی زمین (ارتفاع میله، 0/83 متر) و بار دیگر پایه میله روی یک قفسه 20 سانتی متری (ارتفاع میله 1/ 03 متر) بررسی شدند. یافتهها: شاخص حمل بار برای هر فرد، 1 / 4 در معادله حمل بار NIOSH بود و مشخص شد ارتفاع عمودی میله، بیشترین تاثیر را در بار واردشده بر کمر دارد. علاوه بر این، برخی کارگران از تکنیک هایی استفاده کردند که فشار کمتری به کمرشان وارد می کرد.نتیجه گیری: از نتایج این مطالعه می توان دریافت حالت نامتقارن حمل بار (زاویه 90 درجه) بدترین حالت را در مقایسه با شاخص حمل بار و استاندارد NIOSH دارد.
Keywords:
بلند کردن , معادله حمل بار NIOSH استاندارد حمل متقارن
Authors
احسان حبیبی
استاد، گروه بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
عماد میرسلیمی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
فایزه دارابی
دانشجوی کارشناسی ارشد، مهندسی بهداشت حرف های، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
کامران ابراهیمی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران