هویت ملی و مشروعیت سیاسی در ایران

مشروعیت سیاسی را می توان به باور جمعی اعضای درون یک نظام و حاکمیت سیاسی به وجود واستمرار نظام یا حاکمیت تعریف کرد. این باور و اعتقاد موجب می شود که هریک از اعضا، تبعیت ازقدرت اعمال شده و پیروی از حاکمیت سیاسی را بر خود لازم تلقی کنند. بدین ترتیب اطاعت از قدرت ونهاد سیاسی به یک امر هنجاری، اخلاقی و منطقی بدل می شود و دیگر نیازی به اعمال سلطه و زور نیست.اما در کشورهایی نظیر ایران که ناهمگونی اقوام در آن بسیار ازت و عدم یکپارچگی ملی به عنوان مهم ترینعلل ناامنی و بی ثباتی سیاسیی تلقی می شود، و مشیروعیت آن را زیر سیوال می یرد، دیگر نمی توان بااستراتژی های تقلیل گرایانه از میان برد. آنچه موجبات استحکام و ثبات نظام های سیاسی در ایران را فراهممی کند نه انکار هویت های متمایز قومی، بلکه ساخت مشروع سیاسی و ایجاد یک حاکمیت ملی به معنایواقعی و تمام و کمال آن است. این بدان معنا خواهد بود که در صورتی که نظام های سیاسی اگر مشروعیتکافی را در جامعه احراز کنند، حتی تنوع قومی و هویتی نخواهد توانست در تداوم و تثبیت آن وقفه ای ایجاد کند. در جامعه ای که قدرت بر ارداه ملی استوار نباشد، حکومت فاقد مشروعیت خواهد بود و توان تامین منافع ملی و حل بحران هویت را نخواهد داشت و دولت ملی با اتکا به نهادهای دموکراتیک، به راحتی می تواند در داخل، نماینده هویت های مختلف قومی (در قالب شهروندان) باشد و در نظام بین المللی منافع ملی آن جامعه را تعقیب و تامین کند.

Keywords:

هویت ملی , مشروعیت , مشروعیت سیاسی , حاکمیت سیاسی , ایران