تورم مواد غذایی و تهدید امنیت غذایی خانواره

غذا فقط چیزی برای سیر شدن نیست؛ پایه ی آرامش یک خانواده است. وقتی سفره ای پهن می شود، انگار امید هم کنارش می نشیند. اما در سال های اخیر، تورم مواد غذایی این امید را آرام آرام عقب رانده و امنیت غذایی بسیاری از خانوارها را به چالش کشیده است.

افزایش پی درپی قیمت نان، برنج، گوشت، لبنیات و حتی ساده ترین اقلام خوراکی باعث شده بسیاری از خانواده ها در انتخاب های روزمره شان تجدیدنظر کنند. خریدهایی که زمانی عادی بودند، حالا با حساب وکتاب و نگرانی همراه شده اند. بعضی خانواده ها سهم پروتئین را کم کرده اند، بعضی سراغ جایگزین های ارزان تر رفته اند و برخی حتی وعده های غذایی را کاهش داده اند؛ تصمیم هایی که شاید در کوتاه مدت چاره ساز باشد، اما در بلندمدت سلامت جسم و روح را تحت تاثیر قرار می دهد.

امنیت غذایی فقط به داشتن غذا مربوط نیست؛ به دسترسی پایدار به غذای سالم و کافی اشاره دارد. وقتی تورم این دسترسی را محدود می کند، فشار آن به ویژه بر کودکان، سالمندان و اقشار آسیب پذیر بیشتر احساس می شود. سوءتغذیه پنهان، کاهش کیفیت تغذیه و اضطراب دائمی درباره «فردا چه بخوریم» آرام آرام در زندگی روزمره ریشه می دواند.

در چنین شرایطی، مدیریت هزینه ها به مهارتی اجباری تبدیل شده است. خانواده ها یاد گرفته اند با خلاقیت، برنامه ریزی و صرفه جویی از پس روزها بربیایند، اما واقعیت این است که تاب آوری هم حدی دارد. تورم مواد غذایی اگر کنترل نشود، فقط سفره ها را کوچک تر نمی کند؛ اعتماد، آرامش و کیفیت زندگی را هم نشانه می گیرد.

پرداختن به امنیت غذایی، یعنی توجه به سلامت جامعه در آینده. سفری که امروز کوچک می شود، فردا می تواند به بحرانی بزرگ تر تبدیل شود؛ بحرانی که تنها با نگاه انسانی، برنامه ریزی هوشمندانه و حمایت موثر می توان از گسترش آن جلوگیری کرد.

علی نجفی ،خراسان رضوی چناران