# آقایان دولتی! خفقان را بشکنید؛ نمایندگان معترضین را به «تلویزیون» بکشانید!
ملت شریف و بصیر ایران، تنها به نان و آب زنده نیستند که بخواهید با منوی تنظیمی کارشناسان اتوکشیده ی دولتی و دلالان زالوصفت اقتصادی، برایشان تعیین تکلیف کنید! شهروندان «هوای تازه» می خواهند؛ هوای صداقت، عدالت و شفافیت، نه خفگی در دهلیزهای بوروکراسی ناکارآمد شما!
امروز شاهدیم که #اعتصاب_بازاریان و فریادهای معیشتی مردم، چطور به دلیل انفعال و بی عملی دستگاه اجرایی، به دستمایه ای برای دشمنان قسم خورده تبدیل شده است. بله! ماجراجویان ورشکسته ی سلطنت طلب، پیاده نظام های تروریست و مافیای کثیف نفوذ کرده در بازار، دندان تیز کرده اند؛ اما چه کسی فضا را برای جولان دادن این کفتارها مهیا کرد؟ مگر غیر از این است که سکوت و بی برنامگی دولت، اجازه داد تا مطالبه ی به حق مردم توسط حرامیان خارج نشین مصادره شود و خشم مقدس مردم به انحراف کشیده شود؟
هنوز که هنوز است، دولت محترم پاسخ درخور و قانع کننده ای به سفره های کوچک شده ی مردم نداده است! نه به آنهایی که کف خیابان آمدند و نه به آن جمعیت کثیری که نجیبانه دندان بر جگر گذاشتند و به خیابان نیامدند.
خیال کرده اید با صدقه سری یک میلیون کالابرگ معیشتی و تزریق قطره چکانی منابع – که خود عین بی تدبیری و عامل اصلی تورم افسارگسیخته است – می توانید دهان ها را ببندید؟ این نگاه تقلیل گرایانه به ملت، توهین به شعور ایرانیان است.
آقایان مسئول! بفهمید که ریشه ی اعتراضات، تنها شکم نیست! انسان ایرانی تشنه ی کرامت است، تشنه ی آزادی مشروع و عدالت علوی است. مردم از تبعیض خسته اند، از اینکه صدایشان شنیده نمی شود به ستوه آمده اند. این تصور باطل که خشم مردم صرفا برای خورد و خوراک است، ناشی از عدم شناخت عمیق شما از جامعه است. بسیاری از معترضین درد نان ندارند، درد «مدیریت» دارند! درد «تبعیض» دارند! چرا با وجود وعده های پوچ یارانه، آتش خشم خاموش نمی شود؟ چون مردم می فهمند که مشکل جای دیگری است!
راهکار روشن است، اگر گوش شنوایی در پاستور باشد!
باید به همان روزهای اول برمی گشتید. اگر رئیس دولت در ادعای شنیدن صدای مردم صادق بود (که انفعال این ۱۲ روز خلافش را ثابت کرد)، راهش مخفی شدن پشت درهای بسته نبود! راهش این بود و هست که نمایندگان واقعی اصناف، بازاریان و تشکل های مردمی را به همراه کارشناسان انقلابی و دلسوز – نه بله قربان گوهای همیشگی – به «رسانه ملی» دعوت می کردید.
آقایان مجری قانون! استانداران و فرمانداران خفته در خواب غفلت!
وظیفه ی شما بود که با هماهنگی شورای نظارت بر #صدا_و_سیما، تریبون را در اختیار نمایندگان معترضین قرار می دادید. باید #میزگرد_واقعی و #تریبون_آزاد زنده برگزار می کردید تا سره از ناسره مشخص شود.
اگر جرات می کردید و این فضا را در رسانه ی نظام باز می کردید، امروز میدان به دست اراذل و اوباش و مزدوران اجاره ای سرویس های جاسوسی نمی افتاد که آتش به اموال بیت المال بزنند و امنیت کشور را به بازی بگیرند! شما با سانسور و انفعال، بنزین روی آتش ریختید.
هنوز هم دیر نیست، اما حجت بر شما تمام است!
اگر ریگی به کفش ندارید و از پاسخگویی نمی هراسید، همین امروز – بدون فوت وقت – زمینه حضور نمایندگان بازار و سخنگویان گروه های اجتماعی را در صدا و سیما فراهم کنید. بگذارید حرف حساب و مطالبات حقیقی مردم در #مقابل_دوربین _های_نظام و پیش چشم جهانیان شنیده شود تا صف مردم از صف اغتشاشگر مزدور جدا گردد.
اگر قرار است صدای مردم شنیده شود، چرا این کار را در فراگیرترین رسانه ی جمهوری اسلامی (#تلویزیون) انجام نمی دهید؟ از چه می ترسید؟ از اینکه ناکارآمدی هایتان عیان شود؟ نظام اسلامی بیدی نیست که با این بادها بلرزد، اما وای بر دولتی که با عملکرد ضعیفش، هزینه ی بی کفایتی خود را بر دوش نظام و انقلاب بگذارد!