پیوند بیولوژیک و دیجیتال؛ وقتی هوش مصنوعی از مغز انسان تقلید می کند

در دهه های اخیر، دنیای علم شاهد همگرایی بی نظیری میان «نوروساینس» (علوم اعصاب) و «هوش مصنوعی» بوده است. هدف اصلی دانشمندان در این مسیر، درک چگونگی پردازش اطلاعات در مغز انسان و بازسازی آن در قالب کدهای برنامه نویسی است. مغز انسان با داشتن حدود ۸۶ میلیارد نورون که از طریق تریلیون ها اتصال به نام سیناپس با هم در ارتباط هستند، پیچیده ترین ساختار شناخته شده در جهان محسوب می شود. هوش مصنوعی مدرن، به ویژه شبکه های عصبی عمیق (Deep Learning)، مستقیما با الهام از لایه های کورتکس مغز طراحی شده اند.
یکی از تفاوت های بنیادین که دانشمندان روی آن تحقیق می کنند، بحث «بهینگی مصرف انرژی» است. مغز انسان با مصرف انرژی معادل یک لامپ ۲۰ وات، توانایی هایی دارد که ابرکامپیوترهای فعلی با مصرف مگاوات ها برق، هنوز در حسرت دستیابی به آن هستند. این موضوع باعث شکل گیری شاخه ای به نام «محاسبات نورومورفیک» شده است که در آن سعی می شود تراشه های کامپیوتری ساخته شود که ساختار فیزیکی شان شبیه به چینش نورون های مغز باشد.
علاوه بر این، تحقیقات جدید در زمینه «واسط مغز و رایانه» (BCI) که شرکت هایی مثل نورالینک روی آن کار می کنند، نویدبخش آینده ای است که در آن نه تنها هوش مصنوعی از مغز الگو می گیرد، بلکه مستقیما به آن متصل می شود. این فناوری می تواند به افرادی که دچار ضایعات نخاعی هستند کمک کند تا تنها با قدرت فکر کردن، اشیاء را جابه جا کنند یا با رایانه ها تعامل داشته باشند. این همزیستی بین کربن (بیولوژی) و سیلیکون (تکنولوژی)، پارادایم های جدیدی را در مفهوم تکامل بشر ایجاد کرده است. ما در آستانه عصری هستیم که مرز بین هوش طبیعی و هوش مصنوعی لغزنده تر از همیشه شده و درک ما از مفهوم «آگاهی» را به کلی دگرگون خواهد کرد.