معماران خاموش امنیت و آرامش

---

 

امنیت، نعمتی است که تا وقتی برقرار است، کمتر به چشم می آید؛ اما کافی است اندکی خدشه دار شود تا اهمیت آن برای همه روشن شود. آرامش اجتماعی، ثبات سیاسی، امکان پیشرفت اقتصادی و حتی امید به آینده، همگی بر بستری به نام امنیت شکل می گیرند. در این میان، نقش نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور که با عنوان «سربازان گمنام» شناخته می شوند، نقشی راهبردی و تعیین کننده است؛ نقشی که اگرچه کمتر دیده می شود، اما آثار آن در زندگی روزمره مردم کاملا ملموس است.

سربازان گمنام، پاسداران خاموش امنیت کشورند. آنان نه در میدان های پرهیاهوی رسانه ای حضور دارند و نه دستاوردهایشان را فریاد می زنند، اما نتیجه تلاش هایشان در آرامشی دیده می شود که جامعه تجربه می کند. بسیاری از تهدیدها، بحران ها و ناامنی ها پیش از آنکه به مرحله بروز برسند، توسط همین نیروها شناسایی و خنثی می شوند؛ بی آنکه افکار عمومی از جزئیات آن آگاه شود. این ویژگی، ماهیت اصلی کار اطلاعاتی و امنیتی است: پیشگیری پیش از بحران.

پشت صحنه امنیت؛ روایت سربازان گمنام

در نگاه انقلاب اسلامی، امنیت یک امر صرفا حکومتی یا نظامی نیست، بلکه حقی عمومی و سرمایه ای ملی است. امام خمینی(ره) حفظ امنیت و صیانت از انقلاب را از مهم ترین وظایف نظام اسلامی می دانستند و بارها بر هوشیاری در برابر دشمنان و نفوذ آنان تاکید کردند. از منظر ایشان، دشمن همواره در پی ضربه زدن از مسیرهای پنهان است و مقابله با این تهدیدها، نیازمند نیروهایی آگاه، امین و متعهد است که بدون انگیزه های شخصی و جناحی، تنها به مصالح کشور و مردم بیندیشند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز با تداوم همین نگاه، بارها از تلاش های سربازان گمنام به عنوان یکی از پایه های اصلی اقتدار و ثبات کشور یاد کرده اند. ایشان تاکید دارند که جمهوری اسلامی ایران در شرایطی قرار دارد که تهدیدها دیگر فقط نظامی نیستند، بلکه شکل های پیچیده تری مانند جنگ رسانه ای، عملیات روانی، نفوذ فکری و شبکه سازی دشمن را به خود گرفته اند. در چنین فضایی، نقش نیروهای اطلاعاتی تنها واکنشی نیست، بلکه نقشی فعال، هوشمند و پیش دستانه است.

آنچه سربازان گمنام را از بسیاری از الگوهای امنیتی در دنیا متمایز می کند، پیوند ماموریت آنان با مردم است. امنیت در جمهوری اسلامی، زمانی پایدار و موثر است که بر پایه اعتماد عمومی شکل بگیرد. نیروهای امنیتی حافظ منافع مردم اند، نه در تقابل با آنان. به همین دلیل، رعایت قانون، اخلاق مداری و احترام به حقوق شهروندان، از اصول اساسی در این حوزه به شمار می آید. این رویکرد باعث می شود امنیت، نه عامل ترس، بلکه عامل آرامش و اطمینان اجتماعی باشد.

سربازان گمنام؛ نگهبانان خاموش امنیت

امروز جامعه ایرانی با چالش هایی روبه روست که بسیاری از آن ها ریشه در طراحی های بیرونی و تلاش برای بی ثبات سازی ذهنی و روانی جامعه دارد. شایعه سازی، تحریف واقعیت ها، ایجاد ناامیدی و دوقطبی سازی اجتماعی، بخشی از ابزارهای دشمن برای تضعیف انسجام ملی است. در این میدان، سربازان گمنام نقشی کلیدی در شناسایی شبکه ها، جریان ها و پروژه هایی دارند که هدفشان برهم زدن آرامش جامعه است. اگرچه این تلاش ها کمتر رسانه ای می شود، اما نتیجه آن در حفظ ثبات کشور کاملا قابل مشاهده است.

گمنامی این سربازان، انتخابی آگاهانه و حرفه ای است. آنان به جای دیده شدن، اثرگذاری را انتخاب کرده اند. به جای حضور در قاب دوربین ها، در متن واقعیت ها حضور دارند. این گمنامی، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه مسئولیت پذیری و درک اهمیت ماموریتی است که کوچک ترین خطا در آن می تواند هزینه های بزرگی برای کشور به همراه داشته باشد.

در شرایطی که منطقه پیرامونی ایران با ناامنی، تروریسم و بی ثباتی دست وپنجه نرم می کند، حفظ آرامش داخلی دستاوردی ساده و اتفاقی نیست. این آرامش، حاصل مجموعه ای از تلاش های هماهنگ در بخش های مختلف است که یکی از مهم ترین آن ها، فعالیت های اطلاعاتی و امنیتی است. سربازان گمنام با رصد مستمر تهدیدها و شناخت دقیق محیط، اجازه نمی دهند بحران ها به زندگی عادی مردم سرایت کند.

تبیین نقش راهبردی این نیروها، تنها یک وظیفه مناسبتی یا تبلیغاتی نیست، بلکه ضرورتی رسانه ای و اجتماعی است. جامعه ای که بداند امنیت چگونه و با چه هزینه ای حفظ می شود، قدر آرامش خود را بیشتر می داند و در برابر عملیات روانی دشمن، مقاوم تر عمل می کند. سربازان گمنام، نماد مسئولیتی هستند که بی صدا انجام می شود، اما صدای امنیت آن در سراسر جامعه شنیده می شود.

*نویسنده: موسی کاظم زاده؛ قابل دسترسی هم در سایت بازار تبریز آنلاین

https://bazartabrizonline.ir