تنبلی در انجام تکالیف

تنبلی در انجام تکالیف در منزل؛ از نگاه یک آموزگار کلاس اول
چندیست که با دانش آموزان کلاس اول زندگی می کنم؛ کودکانی پر از شور، بازی، سوال و گاهی هم بی حوصلگی. یکی از چالش هایی که تقریبا هر سال با آن روبه رو می شوم، موضوع «تنبلی در انجام تکالیف در منزل» است؛ مسئله ای که اگر درست درک نشود، می تواند هم به کودک و هم به خانواده فشار وارد کند.
باید بپذیریم که تنبلی در کودکان کلاس اول، اغلب به معنای بی مسئولیتی یا لجبازی نیست. بیشتر این کودکان تازه وارد دنیای مدرسه شده اند. نشستن پشت میز، تمرکز، نوشتن، خواندن و انجام تکلیف برای آن ها یک مهارت جدید است، نه یک عادت. طبیعی است که پس از چند ساعت حضور در مدرسه، ذهن و جسمشان خسته باشد و انجام تکلیف برایشان سخت به نظر برسد.
از تجربه ی من، یکی از مهم ترین دلایل بی میلی به تکلیف، شیوه ی انجام آن در خانه است. وقتی تکلیف با اضطراب، مقایسه با دیگران، یا فشار زیاد همراه شود، کودک به تدریج از آن فرار می کند. در مقابل، کودکانی که تکلیف را در فضایی آرام، کوتاه و همراه با تشویق انجام می دهند، حتی اگر کند باشند، انگیزه ی بیشتری نشان می دهند.
نکته ی مهم دیگر این است که تکلیف باید متناسب با سن و توان کودک باشد. کلاس اولی ها نیاز به تمرین دارند، اما تمرینی کوتاه، هدفمند و تکرارشونده. تکلیف زیاد نه تنها یادگیری را عمیق تر نمی کند، بلکه گاهی باعث دلزدگی و همان چیزی می شود که ما اسمش را «تنبلی» می گذاریم.
به عنوان یک آموزگار، بارها دیده ام کودکانی که در کلاس فعال و علاقه مند هستند، اما در خانه تکلیف انجام نمی دهند. این به ما یادآوری می کند که تنبلی همیشه از خود کودک نیست؛ گاهی برنامه ی روزانه، میزان خواب، بازی نکردن کافی یا حتی خستگی روحی نقش دارد.
در نهایت، باور دارم که هدف تکلیف شب، یادگیری همراه با حس خوب است، نه اشک و اجبار. اگر ما بزرگ ترها صبورتر باشیم، مسیر یادگیری را بازی گونه تر کنیم و به کودک اجازه دهیم گاهی اشتباه کند، بسیاری از این «تنبلی ها» خودبه خود از بین می روند. کلاس اول، زمان ساختن پایه هاست؛ پایه ی علاقه به یادگیری، نه ترس از تکلیف.