دارت را علمی بیاموزیم

مقدمه یکی از مقالات جدید بنده :

یادگیری مهارت های حرکتی پیچیده غالبا نیازمند تکرار زیاد و بازخورد مستقیم است. با این حال، در سال های اخیر، مدل های یادگیری مبتنی بر مشاهدات(Observational Learning) توجه زیادی را به خود جلب کرده اند. یادگیری مشاهده ای، که ریشه در نظریه یادگیری اجتماعی بندورا (Bandura, 1977) دارد، بر این ایده استوار است که مشاهده یک مدل توانایی درونی سازی و بازتولید رفتار مشاهده شده را فراهم می آورد. در حوزه مهارت های ورزشی، این رویکرد به ویژه در فعالیت هایی که نیاز به دقت بالا، زمان بندی دقیق و هماهنگی بینایی-حرکتی دارند، مانند تیراندازی، گلف، و پرتاب دارت، اهمیت می یابد.

پرتاب دارت یک فعالیت مهارتی ظریف است که نیازمند ثبات در وضعیت بدنی، کنترل قدرت و مسیر حرکت بازو، و هماهنگی چشم و دست است. برای دانشجویان تازه کار، غلبه بر عدم قطعیت های اولیه در اجرای حرکت و تثبیت برنامه حرکتی (Motor Program) یک چالش اساسی است.

پژوهش های پیشین در زمینه یادگیری مشاهده ای، عمدتا بر تاثیر تماشای مدل های ماهر در کنار تمرین عملی تمرکز داشته اند. با این حال، شکاف تحقیقاتی در مورد اثربخشی صرف تمرین مشاهده ای (بدون اجرای فیزیکی) در دوره های زمانی کوتاه برای مهارت های بسیار دقیق مانند دارت باقی است. این مطالعه با هدف پر کردن این شکاف، تاثیر آموزش مبتنی بر مشاهده ویدئویی را بر مهارت پرتاب دارت در دانشجویان فاقد سابقه مورد بررسی قرار می دهد.