شهرسازی ایدآل

هر روز صبح ها در خیابان ها می گردم: با مادری که با عجله فرزندش را به مدرسه می برد، با پیرمردی که برای پیاده روی به پارک می رود، با جوانی که دوچرخه اش را در میان ماشین ها هدایت می کند. این ها مشکلات واقعی ماست — نه آمارهای کتابی.

سه اصل بیان گر این موضوع است: اول، عدالت فضایی؛ یعنی محله های حاشیه ای همان پارک، همان روشنایی و همان خدمات را ببینند که مرکز شهر و شمال شهر دارد. دوم، پایداری؛ یعنی با حفظ فضای سبز و محیط زیست، گسترش دوچرخه سواری و کاهش وابستگی به ماشین، شهری بسازیم که فردا هم قابل زندگی باشد. سوم، مشارکت واقعی؛ یعنی قبل از هر تصمیم، گوش به زمین بگذاریم: شما که هر روز این خیابان ها را طی می کنید، بهتر از هر کس می دانید کجا «درد» دارد.بنابراین، هر پروژه ای را با گفت وگوی صمیمانه با مردم آغاز شود. چون وقتی صدای مردم در طراحی شهر شنیده شود، راه حل ها ریشه دار و پایدار خواهند بود. با ترکیب عدالت فضایی، پایداری و مشارکت، خیابان هایمان را نه فقط مسیر عبور، که فضایی زنده برای تعامل، بازی و زندگی تبدیل می کنیم. شهر، با هم آهنگ دستان شما ، نفس می کشد. بیایید این رویا را با قدم های کوچک، اما پایدار، واقعیت بسازیم. شهری که هر فرد در آن احساس تعلق، امنیت و امید کند.