دروغ میگی متن تو از هوش مصنوعیه نه خودت !
در سال های اخیر، نوعی بی اعتمادی آرام میان نویسندگان شکل گرفته است؛ حسی شبیه تردید نسبت به خود. هر بار که کسی چیزی می نویسد، مخصوصا آن هایی که تازه پا به این جهان گذاشته اند ولی ذهنی جست وجوگر و خلاق دارند، با واکنشی روبه رو می شوند که نادیده گرفتن تلاش فردی شان است: «شاید این را هوش مصنوعی نوشته.»
این جمله ساده، برای کسی که ساعت ها با ایده ها و واژه ها درگیر بوده، می تواند آزاردهنده باشد. در گذشته، اثبات نبوغ کار سختی نبود. اگر کسی کتابی می نوشت یا نظری تازه مطرح می کرد، جامعه فورا آن را نتیجه ی تلاش، دانش، و اندیشه ی شخصی او می دانست. چون فناوری در آن سطح حضور نداشت، و ذهن انسان تنها ماخذ خلق بود.
اما امروز، مرز میان انسان و ابزار شفاف نیست. ظهور هوش مصنوعی باعث شده تصویر «نویسنده» تغییر کند؛ دیگر نه نماد نبوغ خالص، بلکه گاهی فقط کاربر سیستمی دانسته می شود که می تواند برایش متن بسازد. و همین تغییر، درونی ترین بخش اعتماد انسان به توان شخصی خودش را دچار لغزش کرده است.
در واقع، مشکل در تشخیص منبع اندیشه است؛ ذهن های ما یاد گرفته اند که اگر چیزی دقیق و زیباست، پس حتما باید ماشینی پشت آن باشد. این ذهنیتی است که به تدریج خط میان «آفرینش انسانی» و «بازسازی داده ها» را پاک می کند.
هوش مصنوعی، به خودی خود موجودی خلاق نیست؛ بلکه صرفا شبکه ای از داده هاست که آموخته چگونه الگوها را بازچینی کند. احساس، تجربه ی شخصی، لحظه ی شهود یا تردید، در آن وجود ندارد. در حالی که بخش اصلی نویسندگی، دقیقا از همین لحظه های غیرقابل پیش بینی متولد می شود.
بنابراین، مسئله ی امروز نویسنده فقط نوشتن نیست، بلکه اثبات روند خلق است. گاهی باید نشان دهد چگونه به یک ایده رسیده، چرا جمله ای را تغییر داده، یا چه احساسی باعث تولد بند خاصی شده.
این شفاف سازی شاید تنها راه بازگرداندن اعتماد به نبوغ انسانی در عصر ماشین ها باشد.