برخلاف تصور عمومی جامعه، افراد درونگرا کمتر دچار اختلال افسردگی می شوند
برخلاف تصور عمومی جامعه که درونگراها را بیشتر در معرض اختلالات افسردگی می داند، باید گفت میزان ابتلا به افسردگی در افراد درونگرا در مقایسه با افراد برون گرا و در شرایط محیطی و... یکسان، کمتر است.
بیشترین سرمایه افراد درونگرا؛ در درون خودشان است، درونگراها گرایش به درون خود دارند، آنان برای شادی، احساس رضایت و... نیازی به کنش و محرک های بیرونی ندارند؛ آنان با خوردن فنجانی چای، خواندن یک کتاب، نگریستن منظره زمستان از پشت پنجره و.... احساس رضایت درونی می کنند؛ اغلب درونگراها در پی تایید دیگران نیستند.
همین سرمایه درونگراها باعث می شود در شرایط یکسان، نسبت به برون گراها کمتر دچار اختلال افسردگی شوند.
افراد درونگرا در رویارویی با زندان انفرادی، حبس در اتاق و.... تاب آوری بیشتری دارند، در حالی که ممکن است یک فرد برون گرا در زندان انفرادی دچار آسیب های روانی شدید شود. شاید در جامعه اینگونه به نظر برسد که افراد درونگرایی که میزان درونگرایشان، نسبتا بالاست؛ بی حوصله اند؛ اما باید گفت آنان حوصله ی بودن در جمع را ندارند اما اگر در تنهایی خود به سر برند گاهی آنقدر حوصله دارند که مانند آلبرت انیشتین(شخصیت درونگرا) به خلق نظریه نسبیت و.... دست بزنند، حوصله ای که حتی در مخیله دیگر افراد نمی گنجد!!!