نقش اعتماد مدیریتی در کاهش هزینه های پنهان سازمان های لجستیکی

سازمان های لجستیکی به دلیل ماهیت عملیاتی خود، بیش از سایر سازمان ها در معرض توقف های ناخواسته، خرابی تجهیزات و تصمیم گیری های فوری قرار دارند. در چنین سازمان هایی، سرعت تصمیم گیری و انعطاف پذیری واحدهای پشتیبان، نقش تعیین کننده ای در کنترل هزینه ها و حفظ پایداری عملیات ایفا می کند. با این حال، در بسیاری از سازمان ها مشاهده می شود که به جای اعتماد به واحدهای تخصصی، رویکردهای کنترلی سخت گیرانه و بعضا «پلیسی» بر فرآیندها حاکم است.

عدم اعتماد مدیران ارشد به واحدهایی مانند تعمیرگاه، انبار یا پشتیبانی فنی، معمولا منجر به افزایش بوروکراسی و طولانی شدن فرآیند تامین قطعات می شود. در شرایطی که یک خودروی عملیاتی به دلیل خرابی یک قطعه ساده متوقف شده و امکان تامین سریع آن با هزینه ای محدود وجود دارد، الزام به طی کردن زنجیره ای از مکاتبات اداری، استعلام ها و تاییدهای چندمرحله ای، عملا زمان توقف خودرو را افزایش می دهد. این تاخیرها در ظاهر برای کنترل هزینه ها طراحی شده اند، اما در عمل هزینه های پنهان بسیار بیشتری به سازمان تحمیل می کنند 

از جمله این هزینه ها می توان به اجاره خودروی جایگزین، تاخیر در انجام ماموریت ها، افزایش فشار کاری بر ناوگان فعال و کاهش بهره وری نیروی انسانی اشاره کرد. تداوم این روند در بلندمدت، نه تنها موجب افزایش هزینه های مالی می شود، بلکه باعث فرسایش اعتماد میان واحدهای سازمانی و کاهش انگیزه نیروهای متخصص نیز خواهد شد.

تجربه سازمان های موفق لجستیکی نشان می دهد که تفویض اختیار کنترل شده، اعتماد مبتنی بر شاخص های عملکرد و ارزیابی مستمر، جایگزین بسیار موثرتری برای نظارت پلیسی است. در چنین ساختاری، واحدهای تخصصی مسئولیت تصمیمات خود را می پذیرند و مدیران ارشد به جای دخالت مستقیم، بر نتایج و خروجی ها تمرکز می کنند. نتیجه این رویکرد، کاهش توقف ها، کنترل واقعی هزینه ها و افزایش تاب آوری سازمان در مواجهه با بحران های عملیاتی خواهد بود.