نمایندگی ارزش های اجتماعی در برنامه ریزی حمل ونقل شهری

در برنامه ریزی حمل ونقل شهری، ارزش های اجتماعی به عنوان مبنای اهداف اصلی عمل می کنند، اما پرسش بنیادین این است: اهداف چه کسانی اولویت می یابند و از کدام ارزش ها نمایندگی می کنند؟ بر اساس دیدگاه کتاب meyer، «از آن جا که هدف ها و مقاصد ارزش های اجتماعی را بازتاب می دهند، باید دقت شود که اهداف چه کسانی مطرح می شوند و از چه ارزش هایی نمایندگی می کنند؛ نهایتا، مهم ترین ورودی به فرایند برنامه ریزی حمل ونقل شهری توسط مقامات منتخب و منصوب دولتی فراهم می شود که نیازها و خواسته های گروه های مختلف اجتماعی را نمایندگی می کنند، این مقامات با گرفتن تصمیم های حمل ونقل که منابع موجود را برای بهبود عملکرد سیستم تخصیص می دهند»[1][2]، این مقامات نه تنها واسطه تخصیص منابع محدود هستند، بلکه حافظ تعادل میان خواسته های متنوع اقشار جامعه اند؛ جایی که تصمیم گیری های سیاستی می تواند ترافیک را کاهش دهد، دسترسی عادلانه را تضمین کند و پایداری زیست محیطی را ارتقا بخشد، اما غفلت از نمایندگی واقعی گروه های حاشیه نشین، به نابرابری های ساختاری دامن می زند[3][4]؛ از این رو، برنامه ریزی موفق نیازمند شفافیت در ارزش ها و مشارکت مدنی است تا تخصیص منابع، بازتاب دهنده عدالت اجتماعی باشدهداف مدیریت شهری شامل حداکثر استفاده از منابع، وسعت بخشی سیستم ها، جهش اقتصادی با کاهش هزینه ها، اولویت بندی تعمیر و احداث راه ها، و برآورد هزینه ها بر اساس نیازهای آینده است[1]، که نیازمند مدل سازی چهارمرحله ای حمل ونقل (TMS) برای تحلیل تقاضا، توزیع، تخصیص و تعادل است.