تاب آوری کارکنان در سازمان ها

تاب آوری کارکنان در سازمانها

در دهه های اخیر، محیطهای کاری شاهد تحولات شگرفی بوده اند. تحولاتی که گرچه از منظ فناوری پیشرفتهایی را به ارمغان آورده است، اما در سطح تعاملات انسانی، پیچیدگی ها و چالش های جدیدی را نمایان ساخته است. گزارشهای غیر رسمی و مشاهدات میدانی از فضای کاری سازمانها و ادارات، و هم چنین محیطهای کاری در شرکتها، حاکی از آن است که بخشی از نیروی کار، به ویژه کارمندان با تجربه و متعهد، با پدیده ای نوظهور اما دردناک مواجه شده اند. احساس نادیده انگاری هدفمند، کنار گذاشته شدن تدریجی از فرآیندهای کلیدی، و حتی تنزل جایگاه های رسمی و حقوقی بدون دلیل عملکردی مستند از مواردی هستند که بیشتر به چشم می خورند. این رویکردها که گاهی در قالب اصلاحات ساختاری پنهان می شوند، به شدت بر بنیانهای روانی و سازمانی تاثیر می گذارند و مفهوم "تاب آوری کارکنان" را بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت حیاتی تبدیل کرده است. در این مطلب با رویکری محتاطانه و دیپلماتیک، نگاهی به واکاوی این بی عدالتی های پنهان سازمانی و تاثیرات مخرب آن بر سرمایه انسانی داریم.

*چهره های بی عدالتی پنهان در ساز و کارهای مدیریتی

بی عدالتی در محیط کار، کمتر به صورت یک اقدام آشکار و مستقیم بروز می یابد، بلکه اغلب در ساز و کارهای اداری و تصمیم گیری های نانوشته رخنه می کند. مدیران، گاهی ناخواسته یا تحت فشارهای ساختاری، دست به اقداماتی می زنند که تبعیض روانی را تقویت می کند و می توان به صورت ذیل خودنمایی کند:

_ حذف تدریجی از دایره تعامل: حذف تدریجی کارکنان شایسته از جلسات استراتژیک، محروم سازی از حق امضاء یا اختیارات تصمیم گیری که قبلا به آنها تعلق داشته است. این عمل پیامی قدرتمند مبنی بر بی ارزش بودن تجربه فرد ارسال می کند.

_ بی توجهی به تخصص و تجربه: نادیده گرفتن دانش تخصصی و ساعتها تلاش کارکناندر زمان توزیع پروژه های جدید یا ارزیابی شایستگی ها، که بصورت غیر مستقیم نشان می دهد مسیر ارتقاء بر مبنای شایستگی نیست.

_ انزوای سازمانی (تبعیض مکانی): گاهی این کنار گذاشتن در قالب تغییر محل استقرار فیزیکی کارکنان (مانند انتقال به فضاهای دور افتاده یا کم استفاده اداری) تبلور می یابد که نمادی از طرد اجتماعی در مقیاس سازمانی است.