تاثیر روند کنونی سازمانها در تاب آوری کارکنان خود

تاثیر روند کنونی بر پایداری سازمان

نظام های مدیریتی که بر مبنای عدم تعهد به عدالت و احترام شکل بگیرند، در کوتاه مدت ممکن است به اهداف عملیاتی برسند، اما در بلند مدت دچار فرسودگی سرمایه انسانی خواهند شد. حذف کارکنان کلیدی و ایجاد جو بی اعتمادی، مستقیما مانع تحقق نوآوری می شود. حفظ کارکنان مستلزم آن است که آنها باور داشته باشند مسیر شغلی شان نه بر اساس روابط قدرت، بلکه براساس شایستگی هایشان ترسیم می شود.

*نقش مدیران در اصلاح مسیر

اصلی ترین حرکت مدیران باید در فراخوان به بازاندیشی جلوه نماید. اصلاح این وضعیت نیازمند تغییر بنیادین در نگرش رهبران و مدیران سازمانهای امروزی است. عدالت سازمانی نباید صرفا یک سرفصل در آیین نامه ها باشد؛ بلکه باید به یک اخلاق حرفه ای روزمره تبدیل شود. لذا در این مسیر مدیران باید خصوصیات ذیل را رعایت نمایند :

_ شفافیت رویه ای: تضمین کنند که فرآیندهای ارزیابی، تخصیص منابع و تصمیم گیری برای همه قابل درک و مبتنی بر معیار باشد

_ ارتباط دو طرفه: به جای اعلام صرف تصمیمات، فضای گفت و گو برای تبادل نظر و احترام به تجارب کارکنان فراهم آورند.

_ احیای کرامت حرفه ای: به کارکنان اطمینان دهند که نقش، تخصص و حضور آنها در سازمان، ارزش ذاتی دارد و صرفا ابزاری برای یک هدف کوتاه مدت نیست. که متاسفانه در جامعه امروزی چنین موردی به ندرت رعایت می گردد. با تمام تفاسیر فوق و با بهره گیری از حوادث و اتفاقات به روز در جوامع باید گفت که تاب آوری کارکنان در برابر فشارهای محیط کار، تابعی مستقیم از درجه احترام، شفافیت و حس تعلق سازمانی است. سازمانهایی که کارکنان خود را به عنوان شرکای استراتژیک می بینند، پایداری بیشتری خواهند داشت. راه برون رفت از معضل نادیده انگاری، در پذیرش این واقعیت است که وقتی سازمان به کرامت انسانی کارکنانش آگاه شود تاب آوری دیگر دغدغه فردی نیست، بلکه سرمایه جمعی است.

باشد که در سازمانهای مختلف جاری در کشورمان چنینی بی عدالتی ها و دغدغه های فردی را شاهد نباشیم تاب آوری در سازمان ها به فراموشی سپرده شود.