هدف اصلی دادگاه صلح حمایت از سرمایه داران است !!!!!!!

در ماده 12 قانون دادگاه های صلح ؛ صلاحیت این دادگاه را در امور مالی تا حد نصاب یک میلیارد ریال ( صد میلیون تومان ) افزایش داده است. 

در تبصره 5 ماده فوق که با توجه به ماده 5 قانون آیین دادرسی مدنی اصل را به قطعی بودن آرا اختصاص داده است مگر در موارد ذکر شده ؛ که در بند الف تبصره فوق ذکر شده « دعوای موضوع بند 1 این ماده در صورتی که خواسته بیشتر از نصف حد نصاب مذکور در آن بند باشد » ، بدین معنی که خواسته دعوی باید بیش از مبلغ پانصد میلیون ریال ( پنجاه میلیون تومان ) باشد ، که می توان نتیجه گرفت ؛ بند الف ماده 331 قانون آیین دادرسی مدنی هم تخصیص شده است .

 حال پرسش این است :

آیا مجلس با تصویب این قانون قدر عدالت خواهی محاکم را می خواهد انحصارا در اختیار سرمایه داران مملکت قرار دهد و سایر اقشار که مبلغ زیر این ماده را تقویم کرده اند حق تجدید نظر خواهی ندارند و در مرحله اول که با سیستم وحدت قاضی با حکم قطعی مواجه شده و با توجه اعتبار امر مختومه دیگر حق رسیدگی به این پرونده ها وجود ندارد ؟

آیا اشخاصی که توانایی مالی ندارند از دعوا منصرف نمی شوند؟

اگر شخصی هزینه دادرسی را نتواند پرداخت کند باید چه کند ؟ زیرا بابت هر لایحه مبلغ سه و نیم درصد اگر اشتباه نکنم بابت تمبر اخذ می شود، از طرفی با درخواست اعسار هر شخصی موافقت نمی شود .

حال در کنار این مشکلات طرح تسهیل را هم اظافه کنیم و وکیلی که با نمره ده از بیست قبولی ازمون می شود ، چگونه از حق این شخص دفاع کند ؟ آن هم در مورد که امکان دارد در همان جلسه اول حکم قطعی صادر شود .

به نظر شما بهترین کار در خصوص این امر چیست ؟