پیکانی، از گویشهای مرکزی ایران در جرقویۀ اصفهان
Publish place: Journal of Iranian Languages Linguistics، Vol: 5، Issue: 1
Publish Year: 1399
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 498
This Paper With 25 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JILL-5-1_007
تاریخ نمایه سازی: 11 بهمن 1399
Abstract:
پیکانی یکی از گونههای گویش جرقویهای است که در جنوب شرقی اصفهان در روستای پیکان صحبت میشود. این گویش در کنار گویشهایی مانند گزی، سدهی ورزنهای و یهودیان اصفهان در زیرشاخۀ جنوبی از گویشهای مرکزی قرار میگیرد. این مقاله با رویکردی توصیفی به توصیف واجشناسی همزمانی و تاریخی و دستور این گویش پرداخته است، بر پایۀ پیکرۀ زبانی که نگارندگان مقاله از این گویش در زمستان 1397 فراهم کردهاند. بررسی واجشناسی این گویش آنچنان که در این مقاله انجام گرفته است، نشان میدهد که پیکانی ویژگیهای آوایی شمالغربی را به خوبی نشان میدهد و در دگرگونیهای آوایی متأخر نیز با دیگر گویشهای مرکزی هماهنگ است، هرچند ویژگیهای آواییای یافته است که آن را نه تنها از گویشهای مرکزی بلکه از دیگر گویشهای جرقویهای متمایز ساخته است. دستور پیکانی با گویشهای شاخۀ جنوبی هماهنگ است و از جهت نداشتن مادۀ مجهول، جنس دستوری و ساخت ویژه برای زمان آینده به روشنی از گویشهای شاخۀ شمال شرقی مانند جوشقانی و میمهای متمایز میشود، با این همه ویژگیهایی را نشان میدهد که در دیگر گویشهای مرکزی دیده نمیشود، مانند ساخت جدید معرفهساز، پسوند نشانۀ نمود ناکامل که به پایان فعل افزوده میشود و صورتهای خاصی که برای ضمیر اشاره به کار میرود.
Keywords:
Authors
اسفندیار طاهری
دانشگاه اصفهان
مریم نیکبخت
دانشگاه اصفهان
مراجع و منابع این Paper:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این Paper را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود Paper لینک شده اند :