بررسی تغییرات زمانی- مکانی ساعات آفتابی در ایران
Publish place: Geography and Planning، Vol: 22، Issue: 64
Publish Year: 1397
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 175
This Paper With 18 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_GEOP-22-64_012
تاریخ نمایه سازی: 14 آبان 1400
Abstract:
این پژوهش با هدف شناسایی تغییرات مکانی و زمانی خود همبستگی فضایی ساعات آفتابی در ایران انجام شده است. بدین منظور، ابتدا اقدام به تشکیل پایگاه داده های شبکه ای ساعات آفتابی در ایران شده است. سپس از داده های پایگاه مزبور یک دوره آماری ۳۰ ساله، در بازه زمانی روزانه از ۱/۰۱/۱۹۸۲ تا ۳۱/۱۲/۲۰۱۲ میلادی را مبنای مطالعه حاضر قرار داده، و یاخته ای به ابعاد ۱۵×۱۵ کیلومتر بر منطقه موردمطالعه گسترانیده شده است. به منظور دست یابی به تغییرات درون سالی ساعات آفتابی در ایران از روش های نوین آمار فضایی از قبیل خودهمبستگی فضایی موران جهانی، شاخص انسلین محلی موران و لکه های داغ با استفاده از امکانات برنامه نویسی محیط بهره برده شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که تغییرات زمانی و مکانی ساعات آفتابی ایران دارای الگوی خوشه ای بالا میباشد. دراین بین بر اساس شاخص موران محلی و لکه داغ، مناطق جنوب، جنوبشرق و مرکز به نمایندگی ایستگاه های همدید استانهای سیستان و بلوچستان، کرمان، شیراز، اصفهان و یزد استان دارای الگوی خودهمبستگی فضایی مثبت (الگوی پرآفتاب) و بخش های شمال، شمالشرق و شمال غربی به نمایندگی ایستگاه های همدید استانهای تبریز، مازندران، مشهد و سمنان دارای خودهمبستگی فضایی منفی (الگوهای کم آفتاب) بوده است. در طی دوره موردمطالعه بخش اعظمی از کشور در بیشتر موارد تقریبا نیمی از کل مساحت کشور هیچ گونه الگوی معنا داری یا خودهمبستگی فضایی نداشته است.
Keywords:
Authors
غلامعباس فلاح قالهری
دانشگاه حکیم سبزواری
مهدی اسدی
دانشگاه تبریز