ایران، افغانستان و راه های ترانزیتی در دوره پهلوی دوم (۱۳۲۰- ۱۳۵۷ ش)
Publish place: Iranian Studies، Vol: 2، Issue: 2
Publish Year: 1391
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 202
This Paper With 16 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JISUT-2-2_006
تاریخ نمایه سازی: 2 اسفند 1400
Abstract:
افغانستان کشوری محصور در خشکی است، که برای تامین کالاهای ضروری نیاز به ترانزیت کالا از کشورهای مجاور داشته است. در این میان، کشور ایران به دلیل نزدیکی و دسترسی به آبهای آزاد، اقتصادیترین مسیر برای تامین نیازهای افغانستان بوده است؛ اما این کشور به علت گرایش به غرب، ابتدا رویکرد اقتصادی به این موضوع نشان نداد؛ چرا که سیاست خارجی همسانی با ایران نداشت. در دوره پهلوی دوم ۱۹۴۱- ۱۹۷۸ م/ ۱۳۲۰- ۱۳۵۷ ش، روابط بین کشورهای منطقه، تحت تاثیر فضای جنگ سرد بود؛ اما با پایان یافتن جنگ دوم جهانی و شکلگیری مساله پشتونستان و همچنین دوری راههای روسیه و هزینه بالای آنها، بهترین گزینه برای ترانزیت کالاهای افغانستان، راههای ترانزیتی ایران بود. این پژوهش بیشتر با تکیه بر اسناد این دوره، سعی در روشن کردن این مساله دارد که چگونه بهبود وضعیت راههای ترانزیتی دو کشور، به گسترش روابط اقتصادی بین آنها انجامید و موافقتنامههایی در همین زمینه منعقد شد.
Keywords:
Authors
نورالدین نعمتی
استادیار گروه تاریخ دانشگاه تهران
مظهر ادوای
دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ دانشگاه تهران