بررسی استئثار در حکمرانی از منظر آموزه های اسلامی و نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران
Publish place: Govermental Jurisprudence journal، Vol: 6، Issue: 11
Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 310
This Paper With 26 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_GJJ-6-11_001
تاریخ نمایه سازی: 29 تیر 1401
Abstract:
استئثار در حکمرانی به معنای مقدم داشتن خود و وابستگان بر دیگران در بهره مندی از موقعیت ها، امکانات و اموال عمومی، توسط کارگزاران حکومت است. نظر به اهمیت این بحث و آثار و نتایج آن به عنوان یکی از مهم ترین آسیب های حکمرانی، نوشتار حاضر به روش توصیفی - تحلیلی در پی پاسخ به این سوال است که مواجهه آموزه های اسلامی و نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران با استئثار در حکمرانی چگونه است؟ بررسی موضوع نشان می دهد که آیات و روایات متعددی به نهی قاطع از استئثار پرداخته و آن را از آفات حکمرانی و زمینه ساز بروز فساد و حتی انحطاط حکومت دانسته اند. هم چنین با عنایت به مصادیق استئثار، نظیر انحصارطلبی، ویژه خواری، رانت، رشا و ارتشاء، احتکار و اختلاس؛ نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران نیز به انحاء مختلف در قانون اساسی و قوانین و مقررات، بر ممنوعیت استئثار تاکید دارد. لکن به دلیل ضعف ها و خلاهای تقنینی و اجرایی، به علاوه نقایص فرهنگی و اجتماعی و عدم پایبندی کامل برخی از کارگزاران نظام به لوازم «حسن الولایه» یا «حکمرانی خوب»؛ اجرای کامل اصل ممنوعیت استئثار در کشور، با مشکلاتی مواجه می باشد که در این مقاله برخی پیشنهادهای کاربردی برای رفع آن ارائه گردیده است.
Keywords:
Authors
محمد جواد ارسطا
دانشیار گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق، پردیس فارابی دانشگاه تهران
محمد تقی دشتی
دکتری حقوق عمومی، رئیس مرکز پژوهشی مبنا
احمد گودرزی
دانش آموخته دکتری حقوق عمومی پردیس فارابی دانشگاه تهران، مدرس دانشگاه
فاطمه زابولی زواره
دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم