ماهیت تقیه در فقه اهل بیت (ع) و مشروعیت آن
Publish place: Dynamic jurisprudence، Vol: 1، Issue: 2
Publish Year: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 99
This Paper With 14 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_FEQ-1-2_004
تاریخ نمایه سازی: 10 مرداد 1402
Abstract:
تقیه از موضوعاتی است که ریشه در کتاب و سنت دارد و درباره آن بحث ها و گفتوگوهای بسیار صورت گرفته است. تقیه موافق فطرت انسانی است؛ زیرا تمام مردم خردمند جهان وقتی که جان، مال، عرض و ناموس خود را در معرض خطر می بینند دفع ضرر را جایز و گاه ضروری می دانند. تقیه به دو مورد است: تکلیفی و وضعی. ازنظر بعد تکلیفی در بعضی موارد واجب و در بعضی حرام و مستحب یا مکروه یا مباح است. معیار همه آنها مصلحت است. اگر حفظش واجب و ضایع کردن آن حرام باشد در این صورت واجب و اگر ترک مصلحت آن اقوی و ازطرف شارع، منهیعنه هم واقع نشده باشد، حرام است. اگر احتمال توهم مصلحت در انجام رفتار تقیهای بشود و تقیه باعث ترک واجب و ارتکاب حرام نشود، مستحب است. اگر مصلحت انجام یا ترک آن مساوی باشد و ترجیح نداشته باشد و بر امر مباحی باشد، مباح است. اگر مصلحت ترک و انجام تقیه مساوی باشد و تقیه در ارتکاب مکروهات باشد، مکروه است. ازنظر بعد وضعی، تقیه می تواند متصف به صحت فعل متقی باشد و اجزای آن از امر شارع است. ازنظر منشا به تقیه خوفی، اکراهی و مداراتی تقسیم می شود. روش تحقیق حاضر توصیفی-تحلیلی و شیوه جمعآوری مطالب کتابخانهای است.
Authors
هاجر سلطان اکمل آوا
دانش پژوه کارشناسی فقه و اصول از کشور افغانستان، مجتمع آموزش عالی بنت الهدی
منیر کبیر
مربی گروه علمی- تربیتی فقه و اصول، مجتمع آموزش عالی بنت الهدی