بررسی نقش تغییر اقلیم در سیلاب شهری و راهکارهای نوین کاهش آن
Publish place: 10th National Conference on Modern Studies and Research in Biology and Natural Sciences of Iran
Publish Year: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 245
This Paper With 8 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
BSCONF10_047
تاریخ نمایه سازی: 15 مهر 1402
Abstract:
مهمترین تاثیر مستقیم افزایش گاز های گلخانه ای را می توان وقوع ناهنجاری های هیدرولوژیکی و خشکسالی های توام با افزایشدرجه ی حرارت دانست که اثر آن بسیار زیان آور است. تغییر شکل نزولات جوی, تغییر زمان وقوع و شدت بارش ها و وقوع سیلابهای ناگهانی نیز از عوارض دیگر آن به شمار می رود. متاسفانه افزایش دما در سطح کره ی زمین به صورت یکنواخت نخواهد بوده،بلکه پیش بینی می شود افزایش دما در عرض های جغرافیایی میانی و بالایی کره ی زمین در مقایسه با نواحی حاره ای دو برابر شدهاست کنترل و جمع آوری سیلاب ها از مهم ترین و اساسی ترین موضوعات در مدیریت حوضه آبریز است، که در شهرها به دلیل توسعهشهری و تغییرات قابل توجه در الگوی طبیعی حوضه آبریز اهمیت بیشتری می یابد. در گذشته رویکرد مدیریتی. سیلاب شهریبسیاری از کشورها به صورت سنتی و معطوف به جمع آوری, انتقال و دفع آن بوده است. اما امروزه رویکرد مدرن در مدیریت سیلابشهری با تکیه بر روش هایی که بیشترین تطابق را با فرآیندهای چرخه طبیعی آب سطحی که اصطلاحا روش های توسعه کم اثرنامیده می شود. پیشنهاد می شود. بکارگیری این روش به عنوان یکی از راهبردهای مهم در مدیریت سیلاب شهری به ویژه درکشورهای توسعه یافته هر روزه آهمیت بیشتری پیداکرده و رو به گسترش است. در ایران نیز به دلیل رشد شهرنشینی و شکل گیریکلان شهرها, مسئله مدیریبت سیلاب شهری هر روزه اهمیت پیشتری می پابد.
Keywords:
Authors
یحیی چهرآذر
کارشناسی ارشد برنامه ریزی، مدیریت و آموزش محیط ز یست، دانشگاه تهران، تهران
محمدجواد امیری
استادیار دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران
فائزه چهرآذر
دانشجوی دکترا برنامه ریزی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران
فاطمه فاضلی پیشه
دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد الکترونیکی تهران
عادل خزایی
دانشجوی دکترا آلودگی محیط زیست، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران