بررسی و تحلیل شگرد مولانا در ارتباط زمانی میان روایت و داستان در حکایات مثنوی
Publish place: Comparative Literature Study، Vol: 4، Issue: 11
Publish Year: 1399
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 133
This Paper With 31 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JOSTR-4-11_005
تاریخ نمایه سازی: 15 آبان 1402
Abstract:
داستان پردازی در «مثنوی معنوی» جایگاهی منحصر به فرد و کاملا متمایز دارد. این پژوهش که به شیوه توصیفی– تحلیلی و روش کتابخانه ای است، هدف آن بررسی شیوه های ارتباط زمانی میان روایت و داستان در حکایات مثنوی است که از این طریق می توان به ارائه الگوی سبک شناسی و فهرستی از امکانات روایی برای انواعی از داستان های کلاسیک فارسی دست یافت و زمینه ای برای خلق و ابداع شیوه های جدید فراهم آورد. برای رسیدن به این اهداف می بایست به بررسی و تحلیل سطوح روایی در مثنوی و ارتباط میان آن ها پرداخت، برای تحلیل این موضوع از روش روایت شناسی اخیر یا معاصر استفاده شده که بیشتر شامل تئوری مطرح شده، توسط نسل دوم روایت شناسان (روایت شناسی معاصر) مانند ژنت و مفسران او می باشد. نتیجه به دست آمده این است که روایتگری مولوی در جهت اهداف عرفانی و اخلاقی مورد نظر اوست و این هدفمندی در تمامی ابعاد و مقوله های روایت، تاثیر می گذارد و شیوه روایت مولوی را خاص و متمایز کرده است.
Keywords:
Authors
سرور خانه بیگی
دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
سید محمود سید صادقی
استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.
شمس الحاجیه اردلانی
استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد بوشهر.دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران