از سال ١٣٧٩ اجرای طرح ملی
خازن گذاری در شبکه های فشارضعیف به عنوان یکی از روش های
کاهش تلفات شبکه های فشارضعیف و با استفاده از اعتبارات تبصره ٢٧ قانون برنامه سوم توسعه آغاز شد . طی سال ١٣٨٠ حدود ١٤٠٠ MVAR خ ازن فشارضعیف ثابت خریداری و حدود ٨٠٠ MVAR نصب گردید . این مقادیر تا پایان تابستان ١٣٨١ به ترتیب به ٢٠٠٠ MVAR و ١١٠٠ MVAR بالغ گردید و تأثیر آن حتی از نظر کاهش قابل ملاحظه رشد MVARH شبکه سراسری و تقلیل آن به حدود %٢ مشاهده گردید . این مقاله ضمن تشریح اجما لیِ دو تأثیر عمده
خازن گذاری در شبکه های فشار ضعیف، به بررسی و تحلیلی اثرات اجرای آن طی سال های ٨٠ و ٨١ برمبنای گزارش چندین شرکت برق منطقه ای و توزیع برق، می پردازد . در یک بیان اجمالی می توان کاهش تلف ات فیدرهای فشار ضعیف و فشار متوسط، شبکه های فوق توزیع و انتقال و ترانسفورماتورها با هزین ه های چند ده مرتبه ارزان تر از احداث نیروگاه و شب که جهت جبران تلفات به ارزش دست کم ٤٠٠ میلیون دلار، بهبود ولتاژ نقاط انتهایی فیدر فشار ضعیف بدون افزایش ولتاژ ابتدای فی در، آزادسازی ظرفیت فیدرهای فشار ضعیف، فشار متوسط، ترانسفورماتورها و ... نیروگاه ها، برآورد نقصا نیِ آزادسازی هر کیلووات ظرفیت نامی نیروگاه ها در پیک بار به ازای هر ٥KVAR خ ازن فشارضعیف نصب شده در شبکه های هوایی، کاهش احتمال سوختن ترانسفورماتور، فیوز و قطعی کل ید فیدرهای پربار در اثر اضاف ه بار، مزایای فنی ـ اقتصادی و سهولت نصب نسبت به
خازن گذاری در فشار متوسط، کاهش آلودگی محیط زیست و بهبود رضایت مشترکین را به عنوان اثرات اجرای طرح برشمرد .