تاثیر تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر سطح کورتیزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به کورتیزول در مردان جودوکار
Publish place: Sport and Exercise Physiology، Vol: 16، Issue: 3
Publish Year: 1402
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 65
This Paper With 10 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_OEPPA-16-3_004
تاریخ نمایه سازی: 4 دی 1402
Abstract:
زمینه و هدف: فعالیت ورزشی مقاومتی با روشهای نوین تمرینی مانند محدودیت جریان خون که با شدت کمتری نسبت به روش سنتی انجام میشود، میتواند پاسخهای فیزیولوژیکی متفاوتی را در پی داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر یک نوبت فعالیت مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر سطح کورتیزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به کورتیزول در مردان جودوکار بود.مواد و روشها: ۳۰ مرد جودوکار به به دو گروه تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل ۶ هفته و هر هفته ۳ جلسه در هفته تمرین قدرتی جلو بازو با هالتر بود. تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون شامل اجرای حرکت جلوبازو با شدت ۳۰ % یک تکرار بیشینه (۱-RM) همراه با فشار کاف (دور ناحیه نزدیک به تنه بازو) حدود ۱۲۰ تا ۱۶۰ میلیمتر جیوه در نظر گرفته شد که فشار کاف ایجاد محدودیت برای جریان خون هر فرد به فشار سیستولی او بستگی داشت. برای گروه تمرین مقاومتی سنتی (بدون انسداد عروق) تمرین با شدت ۷۵ % یک تکرار بیشینه انجام شد. برای سنجش تستوسترون و کورتیزول، اولین نمونه خون (۵ میلیلیتر) پیش از تمرین از ورید پیش آرنجی دست راست گرفته شد. دومین خونگیری ۴۸ ساعت پس از ۶ هفته اول، سومین خونگیری ۲۴ ساعت پیش از شروع فعالیت ۶ هفته دوم و چهارمین خونگیری پس از ۴۸ ساعت از آخرین جلسه تمرینی (پس از ۱۲ هفته) انجام گرفت.نتایج: نتایج آزمون بین گروهی نشان داد کورتیزول (۰۱۸/۰=P)، تستوسترون (۰۰۱/۰>P) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (۰۰۱/۰=P) در دو گروه تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون و مقاومتی اختلاف معناداری داشت. نتایج آزمون درون گروهی نشان داد کورتیزول (۰۰۱/۰>P؛ ۷۶/۱=d)، تستوسترون (۰۰۱/۰>P؛ ۰۳/۴=d) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (۰۰۱/۰>P؛ ۵۳/۱=d) در گروه تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون در مرحله پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون به ترتیب ۴۸/۳۸، ۱۱/۱۲۱ و ۵۷/۵۳ درصد افزایش معناداری داشت. همچنین کورتیزول (۰۰۱/۰>P؛ ۲۷/۱=d)، تستوسترون (۰۰۱/۰>P؛ ۰۵/۲=d) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (۰۱۰/۰=P؛ ۶۳/۰=d) گروه تمرین مقاومتی در مرحله پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون به ترتیب ۳۵/۲۵، ۲۹/۶۰ و ۶۶/۲۱ درصد افزایش معناداری داشت.نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش میتوان نتیجه گرفت که یک نوبت تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون توانسته منجر به افزایش تستوسترون، کورتیزول و نسبت تستوسترون به کورتیزول شود. همچنین با توجه به اندازه اثر و درصد اختلاف میتوان گفت اثر گذاری تمرین مقاومتی به همراه محدودیت جریان خون در مقایسه با تمرین مقاومتی سنتی بیشتر بوده است.
Keywords:
Authors
علی نصرتی هشی
گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
لطفعلی بلبلی
گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
سجاد انوشیروانی
گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران