بررسی حق فسخ ناشی از تخلف قراردادی در تعهدات مدت دار

رعایت اصل لزوم قراردادی، رعایت حقوق متعهد و رعایت حقوق متعهدله و توجه به قصد واقعی او از شرط مدت در قرارداد از جمله مواردی است که باید در تعهدات مدت دار مورد ملاحظه قرار گیرد. هر چند که وفای به مدلول قرارداد یکی از آرمان های مکاتب حقوقی بوده و آیه شریفه «اوفوا بالعقود» نیز بر آن تاکید دارد، ولی در بعضی موارد، از جمله تخلف یکی از طرفین از اجرای تعهد و وفای به عقد، قائل شدن حق فسخ برای طرف دیگر، ابزار مهمی برای تحقق عدالت است. با توجه به مطالب فوق، اولا؛ اگر قبل از اتمام مدت معینه به صورت یقینی روشن شود که متعهد در مدت باقیمانده نمی تواند به تعهد خود جامه ی عمل بپوشاند و به عبارت دیگر، صبرکردن برای مدت باقیمانده، عملی لغو و عبث باشد؛ و ثانیا؛ از این صبرکردن برای متعهدله ضرر تولید می شود، در این صورت، به استناد قواعد مسلم همچون لاضرر و نفی عسر و حرج و سیره عقلا، می توان برای متعهدله حق فسخ قائل شد؛ هرچند که مدت معینه تمام نشده باشد و برخلاف رویه ی قضائی محاکم ایران باشد.

Keywords:

obligee , obligor , Contract , time contract