ارزیابی مراکز آموزشی و رضایت مربیان مراکز از برنامه آموزش هنگام ازدواج در کشور ایران

Publish Year: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 45

This Paper With 13 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_PAHM-23-2_001

تاریخ نمایه سازی: 28 اسفند 1402

Abstract:

مقدمه: «برنامه آموزش هنگام ازدواج» از سال ۱۳۷۲ در کشور آغاز شد. مطالعه حاضر تحت عنوان «ارزشیابی برنامه آموزش هنگام ازدواج زوجین در کشور ایران» دارای اهداف متعددی بوده و مقاله حاضر به نتایج دو هدف اصلی شامل «سنجش رضایت مربیان مراکز از برنامه آموزش هنگام ازدواج» و «ارزیابی مراکز آموزش هنگام ازدواج» پرداخته است. مواد و روش کار: این مطالعه از نوع مقطعی بود. نود و شش مرکز آموزش هنگام ازدواج به روش تصادفی ساده انتخاب شده و مربیان این مراکز با روش سرشماری، وارد مطالعه شدند. داده ها در نرم افزار SPSS-۱۸ تحلیل شدند.   یافته ها: میانگین امتیاز رضایت کلی مربیان از برنامه آموزش هنگام ازدواج ۲۰/۵۶ به دست آمد. حدود ۸۸/۴ درصد مربیان از «محتوای کتابچه های درسی»، ۷۰/۱ درصد از «برگزاری منظم دوره های بازآموزی»، ۹۶/۲ درصد از «همکاری با مرکز مربوطه»، ۹۸/۲ درصد از «رفتار همکاران مرکز مربوطه» و ۹۸ درصد از «نحوه مدیریت مسئولان مرکز برای برگزاری کلاس ها»، «راضی یا خیلی راضی» بودند. حدود ۶۰/۶ درصد مربیان از «مقدار حق الزحمه برای این آموزش» و ۵۱ درصد از «پرداخت به موقع حق الزحمه»، «ناراضی یا خیلی ناراضی» بودند. ارتباط آماری معنی دار بین «رضایت کلی» با «سن»، «جنسیت»، «وضعیت تاهل»، «مدرک تحصیلی» و «مدت سابقه تدریس در مرکز» مشاهده نشد. ارتباط معنی دار بین «رضایت کلی» با «سطح تحصیلات»، «رابطه استخدامی با مرکز» و «نوع کلاس» به دست آمد. به طوریکه مربیان با تحصیلات کارشناسی ارشد، دارای بیشترین و مربیان با تحصیلات کارشناسی، دارای کمترین رضایت بودند. مربیان رسمی دارای کمترین و مربیان قراردادی دارای بیشترین رضایت بودند. مربیان «درس سلامت باروری و جنسی» دارای کمترین و مربیان «درس اخلاق و احکام» دارای بیشترین رضایت بودند. نتایج ارزیابی مراکز نشان داد که بیش از ۸۰ درصد مراکز از نظر «نور کلاس»، «سیستم گرمایشی» و «تناسب تعداد صندلی با تعداد شرکت کنندگان» در وضعیت مطلوب بوده و حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد مراکز از نظر «انطباق تعداد کلاس ها با تعداد شرکت کنندگان»، «تهویه مناسب»، «تناسب امکانات آموزشی با نیازها» و «فضای فیزیکی مناسب» در وضعیت مطلوب قرار داشتند. فقط ۵۰ تا ۷۰ درصد مراکز از نظر «سیستم سرمایشی» و «دسترسی به زیر ساخت لازم برای کلاس های آنلاین» در وضعیت مطلوب بودند. نتیجه گیری: ارتقای «برنامه آموزش هنگام ازدواج زوجین» نیازمند توسعه زیرساخت های مورد نیاز و همچنین بهبود شرایط رفاهی مربیان مراکز است. امید است که نتایج مطالعه حاضر بتواند پایش و رصد برنامه مذکور را برای سیاستگذاران نظام سلامت، تسهیل نماید.

Authors

ژیلا صدیقی

Health Metrics Research Center, Institute for Health Sciences Research, ACECR, Tehran, Iran

راحله رستمی

Health Metrics Research Center, Institute for Health Sciences Research, ACECR, Tehran, Iran

محمود طاووسی

Health Metrics Research Center, Institute for Health Sciences Research, ACECR, Tehran, Iran

رامین مظفری کرمانی

Health Metrics Research Center, Institute for Health Sciences Research, ACECR, Tehran, Iran

صابر جباری فاروجی

Ministry of Health and Medical Education, Tehran, Iran

سبحان ابراهیم پور

Ministry of Health and Medical Education, Tehran, Iran

اقدس آقابابائیان

Ministry of Health and Medical Education, Tehran, Iran

فرزانه سلطانی پور

Ministry of Health and Medical Education, Tehran, Iran

مراجع و منابع این Paper:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این Paper را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود Paper لینک شده اند :