قلمرو رعایت حریم خصوصی متربیان در مراکز آموزشی از دیدگاه فقه تربیتی
Publish Year: 1402
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 66
نسخه کامل این Paper ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_MFT-10-20_009
تاریخ نمایه سازی: 30 اردیبهشت 1403
Abstract:
برخورداری از حق حریم خصوصی و رعایت آن از سوی دیگران، در عرف و قوانین به رسمیت شناخته شده است. متربیان در محیط آموزشی نیز از داشتن حریم خصوصی بهره مند بوده و مدیران باید به آن احترام گذارند. اما زیست جمعی مراکز آموزشی اقتضائاتی دارد و ترجیح منافع و مصلحت جمعی، زمینه ورود مدیران به حریم خصوصی متربیان را فراهم می سازند که مشروعیت آن را باید فقه تربیتی روشن سازد. مقاله حاضر، با روش توصیفی- تحلیلی و اجتهادی به دنبال یافتن پاسخی است برای این سوال که حکم فقهی رعایت حریم خصوصی متربیان چیست؟ حد مجاز ورود به حریم خصوصی متربیان تا کجاست و آیا این ورود، به اذن والدین نیاز دارد؟ مهمترین نتایج مستنبط عبارت است از « حرمت ورود به حریم خصوصی افراد بدون اجازه آنان و حرمت اولی تجسس یا استراق سمع» که مواردی چون«عناوین ثانوی مقدم کننده مصالح جمعی» از حکم حرمت، استثنا شده است. از این رو به پشتوانه فقهی ادله قرآنی مانند آیه وقایه و ادله امر به معروف و نهی از منکر، مدیران مراکز آموزشی جهت تامین مصالح جمعی متربیان و صیانت از جسم و روان آنان می توانند به حوزه حریم خصوصی به ویژه سطحی از اطلاعات شخصی و نیز محتوای فکری و عقیدتی آنان دسترسی داشته باشند. پیداست این ورد نیازمند به اذن از سوی ولی متربی نیست.
Keywords:
Authors
سید عنایت الله کاظمی
گروه فقه تربیتی جامعه المصطفی العالمیه، پژوهشگر موسسه اشراق و عرفان، افغانستان
علیرضا اعرافی
استاد درس خارج حوزه علمیه قم
سید محمد محمدی
گروه فقه و حقوق قضایی، جامعه المصطفی العالمیه، افغانستان