کاربست آمایش سرزمین در مدیریت قلمروهای مرزی (نمونه ی موردی؛ شهرستان های مرزی خراسان جنوبی)
Publish place: Journal of Great Khorasan، Vol: 5، Issue: 17
Publish Year: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 35
This Paper With 13 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JPRESS-5-17_005
تاریخ نمایه سازی: 31 تیر 1403
Abstract:
آمایش سرزمین بهعنوان یکی از گرایشهای نوپا در سازماندهی سیاسی فضا شناخته میشود. ماهیت بنیادی این گرایش، ترکیب روشهای اقتصادی، سیاسی و برنامهریزی است. آمایش به سبب تاکید بر مدیریت سیاسی- جغرافیایی فضا، نوعی رویکرد کلنگر بهشمار میآید. آمیختگی این رویکرد با برنامهریزی فضایی، مدیریت فضا در یک قلمرو مشخص را سازمانیافتهتر و عینیتر میکند. بر این پایه، بهکارگیری شاخصهای آمایشی در مدیریت قلمروهای مرزی، تا اندازهی زیادی میتواند چالشهای مرزی را شناسایی و راهکارهای واقعگرایانه را برای مدیریت آن ارائه کند. قلمروهای مرزی به سبب اهمیت ژئوپلیتیکی خود، بهویژه در ایران، همواره جلوهگاهی از توانمندی یا ناکارامدی مدیریت کلان و ملی را نمایان میسازد. بهنظر میرسد که بخش قابل توجهی از ناکارامدی در مدیریت مرزهای ایران، بهویژه مرزهای شرق کشور، به سبب نبود رویکرد آمایشی باشد. از این روی، پژوهش حاضر با روش علی-مقایسهای به بررسی آمایشی چهار شهرستان مرزی استان خراسان جنوبی، شامل شهرستانهای نهبندان، درمیان، زیرکوه و سربیشه پرداخته است. برای بررسی وضعیت آمایشی این شهرستانها با رویکرد امنیت و توسعهی پایدار، توزیع ۲۳ شاخص از شاخصهای توسعه شامل شاخصهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، بهداشتی و زیرساختی در سطح شهرستانهای مذکور مطالعه شده است. مفروض اصلی این پژوهش این است که میان اقتصاد فضا و وضعیت امنیتی هر منطقه، رابطه وجود دارد. برپایهی نتایج این تحقیق، بهنظر میرسد که ناهمگنی و توزیع نامطلوب شاخصهای توسعه در شهرستانهای مرزی استان خراسان جنوبی، بستر مناسبی برای گسستهای امنیتی ایجاد میکند و به دلیل، فرامقیاس بودن مسئلهی امنیت، گسست امنیتی در مقیاس محلی، دامنهی خود را به مقیاس ملی خواهد رساند.
Authors