پیش بینی پرخاشگری براساس مهارت های ارتباطی و خودشفقت ورزی: نقش میانجی تحریف های شناختی

مقوله ی پرخاشگری در روابط فردی و اجتماعی امری مهم و حائز اهمیت می باشد که نیاز به پژوهش و شناخت روز افزون دارد. در همین راستا پژوهش حاضر با هدف پیش بینی پرخاشگری براساس مهارت های ارتباطی و خود شفقت ورزی با درنظرگرفتن نقش میانجی تحریف های شناختی صورت گرفت. پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگی با روش تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان در سال تحصیلی ۱۴۰۱- ۱۴۰۲ بودند. نمونه انتخابی شامل ۲۵۳ نفر از بین جامعه آماری موردنظر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه مهارت های ارتباطی (CSTR) (کوئین دام، ۲۰۰۴)، پرسشنامه خود شفقت ورزی(SCS) (نف، ۲۰۰۳)، پرسشنامه پرخاشگری(EAI) (آیزنک و گلین ویلسون، ۱۹۷۵) و پرسشنامه تحریف های شناختی (عبدالله زاده و سالار، ۱۳۸۹) استفاده شد. داده های حاصل در نرم افزارهای SPSS ۲۶ و AMOS ۲۳ و با آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تجزیه و تحلیل شد. تحلیل داده ها نشان دهنده برازش مطلوب مدل پس از اصلاح بود. اثر مستقیم مهارت های ارتباطی(۰/۲۰) و خود شفقت­ورزی(۰/۶۱-) و تحریف های شناختی(۰/۱۹) بر پرخاشگری معنادار (۰/۰۵>p) بود. همچنین، نتایج غیرمستقیم مسیرها نشان داد که فقط رابطه­ ی مهارت های ارتباطی با نقش میانجی تحریف ­های شناختی بر پرخاشگری (۰/۴۱-) معنادار (۰/۰۵>p) بود. براساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که مهارت های ارتباطی، خود شفقت ورزی و تحریف های شناختی دارای نقش به سزایی در پرخاشگری بوده و با توجه به اهمیت فردی و اجتماعی بالای پدیده­ ی پرخاشگری و تبعات مختلفی که می ­تواند برای جامعه و افراد داشته باشد، توجه به عوامل پیش بینی کننده­ ی آن حائز اهمیت می­ باشد.

Keywords:

پرخاشگری , تحریف های شناختی , خود شفقت ورزی , مهارت های ارتباطی