تاثیر آموزش های محیط زیستی در مدارس بر رفتارهای پایدار دانش آموزان

این مقاله مروری به بررسی تاثیر آموزش های محیط زیستی در مدارس بر رفتارهای پایدار دانش آموزان می پردازد. با مرور مطالعات ایرانی و بین المللی، مشخص شد که آموزش های محیط زیستی، به ویژه اگر با روش های عملی و تعاملی همراه باشند، می توانند نگرش و رفتار دانش آموزان را نسبت به مسائل زیست محیطی بهبود بخشند. در ایران، پژوهش هایی مانند صالحی و قائمی اصل (۱۳۹۲) و سرباز و همکاران (۱۳۹۵) نشان دادند که آموزش های هدفمند، رفتارهای حفاظتی مانند بازیافت و صرفه جویی در مصرف را تقویت می کنند. در سطح جهانی، گزارش یونسکو (۲۰۲۲) بر اهمیت فعالیت های پروژه محور تاکید دارد. با این حال، چالش هایی مانند کمبود زیرساخت ها و روش های تدریس سنتی در ایران، اثربخشی این آموزش ها را محدود کرده است. مبانی نظری این پژوهش بر اساس نظریه هایی مانند یادگیری تجربی کلب (۱۹۸۴) و رفتار برنامه ریزی شده آجزن (۱۹۹۱) تدوین شده که بر نقش تجربه های عملی و نگرش در تغییر رفتار تاکید دارند. در نهایت، پیشنهادهایی برای بهبود نظام آموزشی ایران، از جمله گنجاندن محتوای عملی در برنامه های درسی و تقویت زیرساخت های آموزشی، ارائه شده است.

Keywords:

آموزش محیط زیستی , رفتارهای پایدار , دانش آموزان , مدارس , توسعه پایدار , یادگیری تجربی