بررسی اثربخشی بازی درمانی بر کاهش اضطراب اجتماعی در کودکان کم توان ذهنی

اضطراب اجتماعی یکی از چالش های مهم کودکان کم توان ذهنی است که می تواند بر رشد هیجانی و مهارت های ارتباطی آنان تاثیر منفی بگذارد. بازی درمانی به عنوان روشی موثر و متناسب با ویژگی های رشدی این کودکان، امکان ابراز هیجانات و کاهش اضطراب را در قالب فعالیت های نمادین و غیرکلامی فراهم می کند. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی بازی درمانی بر کاهش اضطراب اجتماعی در کودکان کم توان ذهنی بود. روش تحقیق کیفی-نیمه تجربی و توصیفی بود که با استفاده از مشاهده، گزارش والدین و معلمان، و تحلیل محتوای جلسات درمانی، داده ها گردآوری شدند. یافته ها نشان داد که بازی درمانی منجر به کاهش رفتارهای اجتنابی، افزایش تعاملات اجتماعی مثبت، تقویت اعتمادبه نفس و بهبود ابراز احساسات در کودکان کم توان ذهنی شده است. این نتایج تاکید می کند که بازی درمانی می تواند به عنوان یک مداخله کارآمد و سازگار در برنامه های آموزشی و درمانی کودکان با نیازهای ویژه به کار گرفته شود.

Keywords:

بازی درمانی , اضطراب اجتماعی , کودکان کم توان ذهنی , مهارت های اجتماعی , رشد هیجانی , درمان غیرکلامی