الگوی تحلیلی روابط ایران و عربستان سعودی از ۱۹۷۹ تا ۲۰۲۴
Publish place: Political and International Approaches، Vol: 17، Issue: 2
Publish Year: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 159
This Paper With 21 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_SCJPO-17-2_004
تاریخ نمایه سازی: 30 تیر 1404
Abstract:
چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: روابط ایران و عربستان به عنوان دو همسایه و رقیب قدرتمند منطقهای، همواره با پیچیدگی های بسیار همراه بوده است. گذشته از تحلیلهای رایجی که از اختلافات ژئوپلیتیکی و ایدئولوژیکی دو کشور صورت میگیرد، شاید بتوان ریشه مناسبات کنونی را در لایه عمیقتری از کنشها و واکنشهای متقابل جستجو کرد. بر این اساس، سوال مهم این است که مبانی الگوی تحلیلی روابط ایران و عربستان کدام اند؟ در پاسخ میتوان گفت که روابط ایران و عربستان بر سه متغیر مهم «عدم قطعیت و پیشبینیناپذیری»، «بحرانهای انباشتی» و «دوری نهادینه شده» استوار است. طبیعتا با در نظر گرفتن این سه متغیر که هر کدام در سطوح مختلف قابل اثبات و ارزیابی هستند، میتوان به درک صحیحی از روند روابط ایران و عربستان و سمت و سوی آینده روابط این دو کشور دست یافت.روش: پژوهش پیش رو تلاش کرده تا با رویکردی تحلیلی - توصیفی و مبتنی بر منابع اسنادی تحلیلی جامعی از مناسبات ایران و عربستان ارائه دهد. در این راستا، روابط دو کشور را در قالب سه مفهوم «عدم قطعیت و پیش بینی ناپذیری»، «بحران های انباشتی» و «دوری نهادینه شده» تحلیل می کند.یافتهها: بر اساس سه مفهوم و متغیر یاد شده، پیشبینیناپذیری در روابط ایران و عربستان به مرور زمان منجر به بیاعتمادی در روابط شده که رویکرد منفی دو کشور به یکدیگر را تقویت کرده است. تداوم روابط در شرایطی که عدم قطعیتها بر روندها غلبه داشته باشد منجر به انباشت بحران در روابط میشود. انباشت بحران به این معناست که دو کشور به ندرت توانستهاند به فهم مشترکی دست یابند به همین خاطر عمده بحرانهای متقابل در روابط مشمول گذر زمان شده است. آنچه میتوان خروجی دو متغیر پیشبینیناپذیری و بحرانهای انباشتی دانست، مولفه ای تحت عنوان دوری نهادینه شده است. دو کشور به این درک رسیدهاند که در نتیجه یک بیاعتمادی و تنش طولانی، به زیست سیاسی بدون نیاز به یکدیگر عادت کردهاند. این در شرایطی است که متغیرهایی مانند حضور و نفوذ ایالات متحده به عنوان قطب قدرت فرامنطقهای و عدم وابستگی متقابل اقتصادی، میزان دوری نهادینه شده در روابط دو کشور را تعمیق میبخشد. این روند با دولت جدید عربستان که اساسا رویکردی متفاوت به سیاست خارجی دارد تقویت شده است.نتیجهگیری: با توجه به متغیر سهگانه یاد شده به نظر نمیرسد روابط ایران و عربستان علیرغم عادی شدن، بتواند به دور از شکنندگی به مسیر خود ادامه دهد به خصوص اینکه دو کشور جهتگیری بینالمللی متفاوتی نیز دارند. هر دو قطب های متفاوت قدرت را انتخاب کرده و هر دو سیاست های اقتصاد نفتی را در پیش گرفته اند، اگرچه باید این نکته را یادآور شد که عربستان با دولت جدید خود در قالب چشم انداز ۲۰۳۰ به دنبال آن بوده تا متنوع سازی اقتصادی و حرکت به سمت اقتصاد پسانفتی را تجربه کند که در این صورت می توان شاهد میزانی از تفاوت در وضعیت درآمدهای اقتصادی دو کشور بود. در نهایت اینکه، اگرچه جمهوری اسلامی ایران و عربستان روابط خود را عادی سازی کرده اند، اما نمی توان تضمین کرد که این روابط در وضعیت عادی باقی بماند. این وضعیت با روی کار آمدن دولت ترامپ و فشار بر عربستان برای همکاری با کاخ سفید علیه ایران، شکننده تر نیز خواهد شد.واژگان کلیدی: جمهوری اسلامی ایران، عربستان، پیشبینی ناپذیری، بحرانهای انباشتی، دوری نهادینه شده.
Keywords:
Authors
سجاد محسنی
استادیار گروه روابط بین الملل، دانشگاه بین المللی اهل بیت، تهران، ایران.