توسعه مصالح سبز و کم کربن برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار در مهندسی عمران

این پژوهش با هدف بررسی نقش مصالح سبز و با انتشار کم کربن در تحقق توسعه پایدار در صنعت مهندسی عمران انجام شده است. روش تحقیق شامل مرور نظام مند ادبیات موضوع و تحلیل تطبیقی نمونه های موردی از پروژه های بین المللی است. در بخش ادبیات، تعریف مصالح سبز، مصالح کم کربن و چارچوب نظری توسعه پایدار ارائه می شود. یافته ها نشان می دهد که استفاده از بتن سبز با ترکیبات جایگزین سیمان، فولاد بازیافتی و کامپوزیت های زیستی می تواند انتشار CO₂ را تا ۳۰–۵۰ درصد کاهش دهد. همچنین مزایای اقتصادی و محیط زیستی مصالح سبز در مقایسه با مصالح سنتی بررسی شده است. با استفاده از شاخص های فنی (مقاومت فشاری، دوام، عایق حرارتی) و شاخص های زیست محیطی (محاسبه چرخه عمر، ردپای کربن)، چارچوب پیشنهادی برای انتخاب مصالح در پروژه های عمرانی تدوین گردید. نتایج حاکی از آن است که بومی سازی فناوری های نوین مصالح سبز و ایجاد مشوق های مالی و سیاست گذاری حمایتی، بستر مناسبی برای گسترش کاربرد این مصالح را فراهم می آورد. در پایان، پیشنهاداتی برای تسهیل پذیرش مصالح سبز در ایران ارائه شده است.

Keywords:

مصالح سبز , توسعه پایدار , مصالح کم کربن , صنعت مهندسی عمران , انتشار کربن