تحلیل و ارزیابی تاثیر عرضه خودروهای خودران اشتراکی بر تقاضای سفر گروه های توان یاب (مطالعه موردی: تهران)

این پژوهش به بررسی تاثیر خودروهای خودران اشتراکی بر تقاضای سفر گروه های توان یاب شامل سالمندان، معلولان و کودکان در شهر تهران می پردازد. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه ای ساختارمند از ۸۲۳ نفر از شهروندان تهرانی جمع آوری شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از مدل رگرسیون خطی چندگانه انجام گرفت. یافته ها نشان داد که متغیرهایی مانند نگرش نسبت به هم پیمایی، درک امنیت، آگاهی از فناوری، قابلیت اطمینان و دسترسی به خودروهای خودران نقش معناداری در افزایش تقاضای سفر این گروه ها دارند. مقدار ضریب تعیین مدل (R²) برابر با ۰.۶۹۱ به دست آمد که نشان دهنده قدرت مناسب مدل در تبیین تغییرات متغیر وابسته است. همچنین نتایج تحلیل حاکی از معناداری آماری مدل در سطح مناسب بوده و آزمون دوربین-واتسون با مقدار ۱.۹۵، نبود خودهمبستگی در باقی مانده ها را تایید کرد. به طور کلی، نتایج تحقیق بیانگر آن است که خودروهای خودران اشتراکی می توانند با کاهش موانع سنتی سفر و ارتقای احساس امنیت و دسترسی، نقش مهمی در بهبود تحرک، مشارکت اجتماعی و کیفیت زندگی گروه های توان یاب ایفا کنند. این یافته ها می توانند مبنای تدوین سیاست های حمایت محور برای توسعه حمل ونقل هوشمند و فراگیر شهری قرار گیرند.

Keywords:

خودرو خودران اشتراکی , تقاضای سفر , گروه توان یاب توانیاب , مدل رگرسیون چندگانه , شهر تهران