واکاوی ابعاد و مولفه های حضانت در حقوق ایران

حضانت فرزند یکی از مسائل مهم در حقوق خانواده و سایر امور مربوط به آن است. پس از آنکه زن و شوهری که صاحب فرزند هستند، به هر دلیلی تصمیم به طلاق و پایان دادن به ازدواج خود میگیرند، یا در جایی که زن و شوهر بدون وقوع طلاق، تنها قصد این را دارند که از همدیگر جدا زندگی کرده و متارکه نمایند، این موضوع که کدام یک از آنها حضانت فرزند یا فرزندان را عهدهدار خواهد شد، مطرح م یگردد. قانون مدنی ایران در باب دوم از کتاب هشتم بدون آنکه عنوان حضانت را صر یحا به کار ببرد به موضوع بسیار مهم حضانت پرداخته است. اما این باب از همان مادهی ۱۱۶۸ که شروع میگردد ابهامات آن آغاز میشود. یکی از مهمترین چالشها آن خروج فرزندان از حضانت است. عنوان هایی شبیه ولایت ،وصایت و قیومت تا حدودی از این جهت روشن میباشند و ابهامی ندارند. اما در مورد خروج از حضانت و اینکه فرزندان چه گاه از حضانت والدین خارج می گردند گزاره ی قطعی، محصل و غیره قابل تردیدی وجود ندارد. هم از این رو محاکم قضایی در دعاوی مربوط به حضانت گاه با چالشهای بنیادین رو به رو میگردد. به علاوه موضوع حق یا تکلیف بودن مفهوم حضانت در پایان یافتن مسئولیت والدین تاثیر به سزایی دارد. رویه قضایی در تصمیمگیری راجع به حضانت رویکرد قابل دفاعی ندارد و با عرف مسلم و اخلاقگرای جامعه ایرانی سازگاری ندارد. این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای به موضوع خروج از حضانت اطفال در حقوق ایران میپردازد.

Keywords:

حضانت , حقوق ایران , فقه