ارتباط شاخص های پوشش گیاهی و دمای سطح زمین با رویکرد پایداری محیط مطالعه موردی شهر گرمسار

افزایش بی رویه شهرنشینی و تغییرات کاربری اراضی در مناطق خشک و نیمه خشک منجر به تخریب پوشش گیاهی و افزایش دمای سطح زمین شده است؛ پدیده ای که به شکل گیری جزایر حرارتی شهری و تنشهای زیست محیطی می انجامد. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین شاخص دمای سطح زمین و شاخص پوشش گیاهی نرمال شده در شهر گرمسار طی دوره ای ۲۴ ساله با استفاده از دادههای ماهواره ای لندست انجام شده است. پس از فرآیندهای لازم و استخراج دادهها و تحلیل آنها نتایج نشان داد که در مناطق شهری شده کاهش چشمگیر پوشش گیاهی با افزایش محسوس دمای سطح زمین همراه بوده است. در مقابل، مناطقی که پوشش گیاهی خود را حفظ کرده اند دمای سطح زمین در آنها با شدت کمتری افزایش یافته است. یافته های این پژوهش نشان دهنده تاثیر مستقیم فعالیتهای انسانی بر تعادل اکولوژیکی و میکروکلیمای شهری در مناطق خشک است و ضرورت بهره گیری از فناوریهای سنجش از دور در پایش مستمر تغییرات محیطی برنامه ریزی، فضایی و مدیریت پایدار منابع طبیعی را یادآور میشود. همچنین توسعه فضاهای سبز شهری و بازآفرینی پوشش گیاهی به عنوان راهکاری موثر در کاهش اثرات حرارتی و بهبود کیفیت زیست محیطی شهرها پیشنهاد میشود. این نتایج اهمیت حرکت به سوی توسعه شهری پایدار و محیط محور را نیز برجسته میسازد به گونه ای که هماهنگی میان رشد شهری و ظرفیتهای بوم شناختی به عنوان پیش نیازی اساسی برای حفظ کیفیت زندگی و پایداری محیط زیست در بلندمدت در نظر گرفته شود.

Keywords:

پوشش گیاهی , دمای سطح زمین , پایداری محیط , گرمسار