بررسی حقوقی نظام مدیریت پارک حاشیه ای در شهرهای ایران با تاکید بر قانون و مقررات و مدیریت یکپارچه ترافیک

این مقاله با هدف تحلیل حقوقی نظام مدیریت پارک حاشیه ای در ایران، با تمرکز بر قوانین موضوعه، آیین نامه های اجرایی، و ساختارهای نهادی مرتبط، تدوین شده است. پارک حاشیه ای به عنوان یکی از اجزای مهم سیاست های مدیریت ترافیک شهری، در بستر قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی و به ویژه تبصره ۱ ماده ۱۵ آن تعریف شده؛ اما در اجرا با ضعف هایی چون تداخل صلاحیت نهادها، ابهام در مصرف درآمد، و نبود الگوی مدیریت یکپارچه مواجه است. مقاله حاضر با روش توصیفی - تحلیلی و بر پایه اسناد قانونی، آرای دیوان عدالت اداری، دستورالعمل های شورای هماهنگی ترافیک، و بررسی تطبیقی کشورهای منتخب، به آسیب شناسی دقیق این نظام پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که بخش مهمی از ناکارآمدی پارک حاشیه ای ناشی از خلا هماهنگی نهادی، عدم شفافیت مالی، و نبود سازوکارهای نظارتی پیش بینی شده در آیین نامه مصوب ۱۳۹۴ هیئت وزیران است. همچنین ضعف در اعمال ضمانت اجرا توسط پلیس راهور، فقدان کد تخلف خاص، و تخلف از ماده ۷ آیین نامه در مصرف منابع درآمدی، از چالش های جدی فعلی است. براین اساس، نویسنده با تاکید بر اهداف مدیریت یکپارچه ترافیک شهری، مجموعه ای از راهکارهای اصلاحی شامل اصلاح ساختار مقرراتی، ارتقا هماهنگی نهادی، شفاف سازی فرآیندهای نظارتی، و بازتعریف رابطه مالی شهرداری ها با شهروندان را پیشنهاد می نماید.

Keywords:

پارک حاشیه ای , قانون تخلفات رانندگی , مدیریت یکپارچه ترافیک , شورای هماهنگی ترافیک , حقوق شهری