نقش سبک های فرزندپروری والدین در پیشرفت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های فرزندپروری والدین در پیشرفت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. فرزندپروری به عنوان یکی از بنیان های اصلی رشد فردی و اجتماعی کودکان، الگوهای رفتاری والدین را در قبال فرزندان شامل می شود که تاثیر مستقیمی بر انگیزش، اعتمادبه نفس، و عملکرد مدرسه ای آنان دارد. در این مقاله با رویکرد توصیفی–کیفی، تلاش شد تا پیوند میان سه سبک اصلی فرزندپروری یعنی اقتدارمنش، آسان گیر، و مستبد با شاخص های تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان تحلیل گردد. یافته های حاصل از بررسی های نظری و مصاحبه های انجام شده با اولیا و معلمان نشان می دهد که سبک اقتدارمنش بیشترین تناسب را با رشد تحصیلی و اجتماعی دارد، زیرا ضمن حفظ مرزهای انضباطی، فضای گفت وگو و احترام متقابل را تقویت می کند. در مقابل، سبک مستبد با محدودسازی شدید استقلال کودک، موجب افت انگیزه و کاهش تعامل های اجتماعی مثبت می شود؛ و سبک آسان گیر اغلب به ضعف نظم تحصیلی و شکل گیری رفتارهای وابستگی منجر می گردد. این مطالعه همچنین نشان داد که نقش والدین در شکل دهی سازگاری اجتماعی تنها در محیط خانه محدود نمی ماند، بلکه تعامل مستمر آنان با مدرسه و گروه همسالان در تحکیم مهارت های ارتباطی کودک حیاتی است. بر این اساس، تقویت آگاهی والدین از شیوه های تربیتی موثر و همکاری فعال آنان با نهاد آموزشی، زمینه ساز ارتقای سلامت روانی، موفقیت تحصیلی، و رشد اجتماعی دانش آموزان است.

Keywords:

فرزندپروری , پیشرفت تحصیلی , سازگاری اجتماعی , اقتدارمنش , ارتباط والد–فرزند