اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی بود. این پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی زنان خشونت دیده خانگی شهرستان سمنان در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود. نمونه این پژوهش شامل تعداد ۲۸ زن خشونت دیده خانگی شهرستان سمنان در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود که به شیوه در دسترس نمونه گیری و انتخاب شدند و در دو گروه ۱۴ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل مقیاس تاب آوری کانر و داویدسون (۲۰۰۳) بود. همچنین از مقیاس خشونت خانگی سازمان بهداشت جهانی هم جهت تشخیص خشونت خانگی استفاده شد. مداخله شامل پروتکل شش جلسه ای برای آموزش خودشفقتی، براساس مقاله کاراکاسیدو و استالیکاس (۲۰۱۷) بود. داده ها با تحلیل چند متغیری و با نرم افزار SPSS-۲۴ تحلیل شد. نتایج توصیفی نشان داد زنان خشونت دیده خانگی تاب آوری پایین تری را تجربه می کنند. یافته های استنباطی نشان داد آموزش خود شفقتی به طور معناداری باعث افزایش تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی می شود. با توجه به نتایج به دست آمده آموزش خودشفقت ورزی برای زنان خشونت دیده خانگی یک مداخله موثر محسوب می شود.

Keywords:

خشونت خانگی , زنان , تاب آوری , خودشفقتی.