نقش خانواده محکوم و رضایت آنها در اهدای عضو

با گسترش پیوند اعضا و نیاز روزافزون بیماران به اهدای عضو توجه به منابع جدید از جمله افراد محکوم به قصاص افزایش یافته است. در این میان جایگاه خانواده محکوم و ضرورت رضایت آنان در فرآیند اهدای عضو به موضوعی اساسی در حوزه اخلاق پزشکی، فقه اسلامی و حقوق ایران تبدیل شده است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی نقش محوری خانواده - اعم از اولیای دم و وراث در مشروعیت و مقبولیت تصمیم گیری درباره اهدای عضو محکوم بررسی می کند. نتایج نشان می دهد پس از اجرای حکم قصاص حق تصرف بر پیکر محکوم با خانواده او است و رضایت رسمی و آگاهانه آنان شرط اساسی هرگونه اهدای عضو تلقی می شود. این رویکرد بر کرامت انسانی، حرمت بدن، ضرورت جلب رضایت کتبی و اجماعی، خانواده و پرهیز از اجبار یا ابزاری سازی تاکید دارد. همچنین تطبیق مسئله با قواعد فقهی و قوانین جاری ایران نشان می دهد که تامین رضایت خانواده نه تنها از منظر اخلاقی، بلکه به لحاظ حقوقی نیز جایگاهی بنیادین و غیر قابل چشم پوشی دارد. بر همین، اساس اهدای عضو محکوم به قصاص بدون رضایت خانواده، فاقد وجاهت، اخلاقی، شرعی و قانونی است.

Keywords:

خانواده , محکوم , رضایت , تاثیر , اهدای عضو