شاگردپروری در بستر کارورزی دانشگاه فرهنگیان: اصول و روش ها

کیفیت تربیت معلم نقش اساسی در ارتقای نظام آموزشی کشور دارد. هدف این پژوهش، شناسایی اصول بنیادین و روش های کاربردی شاگردپروری در بستر درس کارورزی دانشگاه فرهنگیان است. در فرایند کارورزی یا تمرین معلمی، انتقال دانش از معلم باتجربه به دانشجو معلم (شیوه استاد - شاگردی) محقق و دانشجو معلم ضمن حفظ تعامل مستمر با مدارس و نهادهای علمی و پژوهشی، امکان کسب تجربیات واقعی از کلاس درس و محیط آموزشی را به دست می آورد. این مقاله با رویکردی کیفی و توصیفی - تحلیلی، و با بهره گیری از روش تحلیل اسنادی و فیش برداری مفهومی انجام شده است. داده ها از منابع علمی معتبر، شامل مقالات پژوهشی، اسناد برنامه درسی کارورزی دانشگاه فرهنگیان، و آثار نظری در حوزه تربیت معلم، شاگردپروری و تعلیم وتربیت اسلامی گردآوری شده اند. نتایج پژوهش به شناسایی هفت اصل کلیدی نظیر ارتباط سازنده، توجه به تفاوت های فردی و اندیشه ورزی، و همچنین روش هایی چون آموزش گفت وشنودی، مدل «مرا دنبال کن»، مشاهده فعال و یادگیری همتایان منجر شد. این مطالعه نشان می دهد که تلفیق الگوی شاگردپروری با کارورزی تاملی می تواند چارچوبی کاربردی و مناسبی برای ارتقای کیفیت تربیت حرفه ای دانشجو معلمان فراهم آورد.

Keywords:

شاگردپروری , درس کارورزی , دانشجو معلم , دانشگاه فرهنگیان , اصول , روش ها