تحلیل و بررسی نقش مدارس و معلمان در تقویت و پرورش هوش هیجانی دانش آموزان ابتدایی

Publish Year: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 57

This Paper With 11 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF01_1905

تاریخ نمایه سازی: 24 آذر 1404

Abstract:

مدارس و معلمان به عنوان محیط اصلی تربیتی دانش آموزان ابتدایی، نقش محوری در تقویت هوش هیجانی ایفا می کنند که شامل خودآگاهی، مدیریت هیجانات، همدلی و مهارت های اجتماعی است. این نقش از طریق ایجاد فضایی امن و حمایت گر آغاز می شود جایی که کودکان از سنین پایین یاد می گیرند هیجانات خود را شناسایی و بیان کنند بدون ترس از قضاوت. معلمان با الگوسازی رفتارهای هیجانی مثبت مانند آرام ماندن در برابر چالش ها، به دانش آموزان نشان می دهند چگونه با خشم یا ترس کنار بیایند و این الگوها به صورت ناخودآگاه در ذهن کودک تثبیت می شود. برنامه های درسی یکپارچه شده با فعالیت های گروهی، نقش آفرینی و بحث های هیجانی، فرصت هایی برای تمرین همدلی فراهم می کند تا کودکان دیدگاه دیگران را درک کنند. مدارس با سیاست های حمایتی مانند مشاوره های منظم و کارگاه های والدین-معلم، شبکه ای از حمایت ایجاد می کنند که هوش هیجانی را فراتر از کلاس درس گسترش می دهد. تحقیقات نشان می دهد این رویکردها اضطراب را کاهش و تمرکز تحصیلی را افزایش می دهد زیرا کودکان هیجانی متعادل، بهتر یاد می گیرند. معلمان آموزش دیده در هوش هیجانی، از ابزارهایی مانند داستان گویی و بازی های هیجانی استفاده می کنند تا مفاهیم پیچیده را ساده کنند. محیط کلاس به عنوان آزمایشگاه هیجانی عمل می کند جایی که شکست ها به عنوان فرصتی برای یادگیری تاب آوری تلقی می شود نه تنبیه. نقش مدارس در ادغام هوش هیجانی با برنامه های رسمی، مانند افزودن ساعات اختصاصی SEL (یادگیری اجتماعی-هیجانی)، تاثیر بلندمدتی بر سلامت روانی دارد. معلمان با بازخوردهای مثبت و فردی سازی شده، اعتمادبه نفس هیجانی کودکان را می سازند و روابط همسالانه را تسهیل می کنند. چالش هایی مانند فشار درسی زیاد می تواند این نقش را تضعیف کند اما با اولویت بندی هوش هیجانی، مدارس می توانند تعادل ایجاد کنند. پرورش این هوش در دوره ابتدایی پایه ای برای نوجوانی و بزرگسالی می سازد و از مشکلات رفتاری جلوگیری می کند. معلمان به عنوان مربیان هیجانی، مهارت هایی مانند حل تعارض را آموزش می دهند که در زندگی روزمره کاربرد دارد. مدارس موفق، هوش هیجانی را در ارزیابی عملکرد معلمان نیز لحاظ می کنند تا کیفیت تربیت افزایش یابد. این فرآیند مشارکتی است و والدین را درگیر می کند تا پیوستگی بین خانه و مدرسه برقرار شود. در نهایت، تقویت هوش هیجانی نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد بلکه جامعه ای همدل تر پرورش می دهد.

Authors

پریچهر حاتمی

دانش آموخته ی کارشناسی علوم تربیتی ، آموزگار دبستان نسیم پویش