بیمارستان نظامی( خودبسنده )با رویکرد پدافند غیرعامل در استان مازندران

پدافند غیرعامل شامل تدابیری است که بدون استفاده از تجهیزات نظامی، به کاهش خسارات و تقویت تاب آوری زیرساخت های حیاتی می پردازد. با توجه به موقعیت استراتژیک ایران و تهدیدات مداوم، طراحی بیمارستان نظامی با رویکرد پدافند غیرعامل در مناطق حساس مانند استان مازندران اهمیت بالایی دارد. این پژوهش به طراحی بیمارستان نظامی خودبسنده در شهرستان ساری با ظرفیت ۱۰۰ تخت عادی و قابلیت ارتقا به ۵۰۰ تخت در شرایط بحرانی پرداخته است. هدف اصلی تحقیق، ایجاد بیمارستانی مستقل در تولید و تامین منابع حیاتی مانند انرژی، آب و غذا است که بتواند در شرایط بحرانی خدمات درمانی را بدون وقفه ارائه دهد. طراحی این بیمارستان بر اساس اصول هفت گانه پدافند غیرعامل شامل استتار، اختفا، پوشش، فریب، تفرقه، مقاوم سازی و اعلام خطر صورت گرفته است. همچنین، مکان یابی مناسب و استفاده از طراحی بهینه سازه ها و فضاهای داخلی برای کاهش آسیب های ناشی از بلایای طبیعی و حملات، از دیگر محورهای مورد توجه بوده است. روش تحقیق شامل بررسی منابع کتابخانه ای، مطالعات میدانی و تحلیل نمونه های مشابه است. نتایج نشان می دهد که استفاده از رویکرد پدافند غیرعامل و طراحی سیستم های خودبسنده، به طور موثری امنیت، پایداری و عملکرد بیمارستان را در بحران ها تضمین می کند. این مدل طراحی نه تنها در استان مازندران بلکه در سایر مناطق کشور و در سطح بین المللی قابل استفاده بوده و به ارتقای امنیت ملی و تداوم خدمات درمانی کمک شایانی می کند.

Keywords:

بیمارستان نظامی , طراحی خودبسنده , پدافند غیرعامل , پایداری , تاب آوری