بررسی رابطه بین خودکارآمدی با خودتنظیمی عاطفی در دانش آموزان متوسطه دوم آسیب دیده بینایی شهر شیراز

هدف از پژوهش مورد نظر بررسی رابطه بین خودکارآمدی با خودتنظیمی عاطفی در دانش آموزان متوسطه دوم آسیب دیده بینایی شهر شیراز بود. جامعه مورد نظر شامل تمامی دانش آموزان آسیب دیده بینایی شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند که تعداد ۱۵۰ دانش آموز بودند. از بین آنها تعداد ۱۰۰ دانش آموز از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه خودکارآمدی و خودتنظیمی عاطفی پر کردند. داده ها با استفاده از برنامه SPSS ۲۷ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد مولفه های آموزشی، شغلی و اجتماعی خودکارآمدی در مورد خودتنظیمی عاطفی ۲۰.۰ درصد از واریانس را تبیین و با بتای به ترتیب برابر با ۰.۴۹، ۰.۱۳ و ۰.۱۱ در سطح ۰.۰۰۱ به طور مثبت و معنادار قدرت پیش بینی خودتنظیمی را دارند. خودکارآمدی به طور کلی نیز قدرت پیش بینی خودتنظیمی عاطفی را دارد.

Keywords:

خودکارآمدی , خودتنظیمی عاطفی , آسیب دیده بینایی