اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر انعطاف پذیری شناختی و افکار منفی تکرارشونده افراد دارای افکار خودکشی

افکار خودکشی با طیف گسترده ای از عوامل روانشناختی مرتبط است. لذا با استفاده از درمان شناختی و محتوای شناختی جلسات درمانی و رفتاری و تغییر ادراکی این افراد سبک پردازش آنها تغییر می کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر انعطاف پذیری شناختی و افکار منفی تکرارشونده افراد دارای افکار خودکشی انجام گرفت. این پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل ۱۵۰ نفر دارای افکار خودکشی دارای اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۴ در شهر کرمانشاه بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۲۰) نفر و کنترل (۲۰) نفر گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس (۲۰۱۰ PFQ)، پرسشنامه افکار خودکشی بک، افکار منفی تکرار شونده (مک اوی و همکاران، ۲۰۱۰)، بود. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری (ANOVA) استفاده شده است. یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در افزایش انعطاف پذیری شناختی و کاهش افکار منفی تکرارشونده افراد دارای افکار خودکشی موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش انعطاف پذیری شناختی و کاهش افکار منفی تحریف شده و تکراری افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

Keywords:

درمان شناختی رفتاری , انعطاف پذیری شناختی , اختلال افسردگی اساسی , افکار منفی تکرارشونده , خودکشی