اثربخشی آموزش بازی درمانی بر پیشرفت تحصیلی و اضطراب در دانش آموزان ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش بازی درمانی بر پیشرفت تحصیلی و کاهش اضطراب در دانش آموزان دوره ابتدایی شهر سیرجان انجام شد. روش: این مطالعه از نوع طرح های آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های اول تا سوم دوره ابتدایی شهر سیرجان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود. از این جامعه، ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش بازی درمانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل برنامه عادی مدرسه را دنبال کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب کودکان اسپنس (۱۹۹۸) و کارنامه تحصیلی برای سنجش پیشرفت تحصیلی بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس یک راهه تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین گروه آزمایش و کنترل از لحاظ نمرات پیشرفت تحصیلی تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین در مورد نمرات اضطراب نیز بین دو گروه تفاوت معناداری مشاهده شد. اندازه اثر به دست آمده برای پیشرفت تحصیلی ۰.۶۸۶ و برای اضطراب ۰.۰۶۷ محاسبه شد که نشان می دهد به ترتیب ۶۸.۶ درصد و ۶۷ درصد از واریانس این متغیرها توسط مداخله بازی درمانی تبیین می شود. نتیجه گیری: با توجه به یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که آموزش بازی درمانی به عنوان یک مداخله روان شناختی موثر، می تواند موجب بهبود پیشرفت تحصیلی و کاهش اضطراب در دانش آموزان دوره ابتدایی شود. استفاده از این روش به عنوان یک برنامه مکمل در نظام آموزشی پیشنهاد می گردد.

Keywords:

اضطراب , بازی درمانی , پیشرفت تحصیلی