تاثیر الگوهای تربیت دینی بر امنیت روانی–سیاسی جامعه؛ تحلیل آموزه های نهج البلاغه و سیاست نامه های اسلامی

این پژوهش با هدف واکاوی «تاثیر الگوهای تربیت دینی بر امنیت روانی–سیاسی جامعه» و با تمرکز ویژه بر آموزه های نهج البلاغه و سیاست نامه های اسلامی انجام شده است. مسئله اصلی آن است که چگونه تربیت دینی، به عنوان سازوکار بنیادین در ساخت شخصیت اخلاقی و اجتماعی انسان، می تواند در ایجاد ثبات روانی و در نتیجه، پایداری سیاسی و اجتماعی نقش آفرینی کند. با توجه به چالش های هویتی، اضطراب های جمعی و کاهش سرمایه اعتماد در جامعه معاصر، بازخوانی منابع اصیل دینی برای استخراج الگوهای تربیتی امنیت ساز ضرورتی دوچندان یافته است. روش پژوهش به صورت توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل متنی-مفهومی است؛ به این معنا که متون بنیادین همچون نهج البلاغه، عهدنامه مالک اشتر، سیاست نامه ها، نصیحه الملوک و سایر دستورالعمل های تربیتی–سیاسی اسلامی با روش «تحلیل محتوای کیفی» و «استنباط الگوهای تربیتی» بررسی شده اند. نوآوری پژوهش در ارائه یک مدل هماهنگ از پیوند تربیت دینی با امنیت روانی–سیاسی است؛ مدلی که نشان می دهد تقوا، عدالت، نظم، عزت نفس، خیرخواهی، صداقت و تربیت اخلاقی نه تنها سلامت روان فرد را سامان می دهند، بلکه به بازتولید امنیت سیاسی، افزایش سرمایه اجتماعی و جلوگیری از تلاطم های اجتماعی می انجامند. یافته ها بیانگر آن است که آموزه های علوی، همچون نامه ۳۱ و عهدنامه مالک اشتر، ظرفیت ارائه یک الگوی تربیتی عمیق و واقع گرا برای سامان پایدار امنیت روانی–سیاسی در جامعه اسلامی را دارند. نتیجه نهایی پژوهش بر ضرورت بازطراحی نظام های تربیت دینی بر اساس این الگوهای اصیل تاکید می کند.

Keywords:

تربیت دینی , امنیت روانی , امنیت سیاسی , نهج البلاغه , عهدنامه مالک اشتر , جامعه اسلامی , سرمایه اجتماعی