بررسی تاثیر استفاده از رویکرد اجتماعی فرهنگی ویگوتسکی در تدریس و یادگیری عربی

نظریه ویگوتسکی به زبان ساده رشد انسانی را به عنوان فرآیندی می بیند که در آن کودکان ارزش های فرهنگی، باورها و راهبردهای حل مسائل را از طریق گفتگو با اعضای آگاه تر جامعه کسب می کنند. این نظریه شامل مفاهیمی مانند ابزارهای خاص فرهنگی و گفتگوهای درونی فرد با خود می شود. معمولا نظریه های ویگوتسکی بر نقش اساسی تعاملات اجتماعی در رشد شناختی انسان ها تاکید دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رویکرد اجتماعی فرهنگی ویگوتسکی در تدریس عربی به روش مروری کتابخانه ای انجام شد. نتایج پژوهش نشان می دهد که ویگوتسکی بر روش آموزش مستقیم و روش اکتشافی کمکی (هدایت شده) تاکید دارد. به عبارت دیگر، ویگوتسکی به یادگیری یاری بخش تاکید می کند وی معتقد است کودکان در بسترهای اجتماعی پرمایه ای زندگی کنند که بر نحوه سازمان یافتن دنیای شناختی آن ها تاثیر می گذارد. فعالیت های ذهنی پیچیده مانند توجه ارادی، حافظه سنجیده و مساله گشایی در تعامل اجتماعی ریشه دارند. مفهوم منطقه مجاور (پتانسیل) رشد ویگوتسکی توضیح می دهد که چگونه این اتفاق روی می دهد، زیرا این مفهوم به تکالیفی اشاره دارد که کودک نمی تواند به تنهایی از پس آن ها برآید، اما با کمک افراد ماهر تر می تواند آن ها را انجام دهد. در طول نوباوگی ارتباط در منطقه مجاور رشد عمدتا غیرکلامی است. ویگوتسکی بازی و انمودسازی را بستر اجتماعی ایده آلی برای پرورش دادن رشد شناختی در اوایل کودکی می دانست.

Keywords:

رویکرد , اجتماعی ویگوتسکی , تدریس عربی