اثر بخشی درمان شناختی- تحلیلی بر بهبود عدم تحمل بلاتکلیفی بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری – عملی

این پژوهش با هدف تعیین میزان اثر بخشی درمان شناختی- تحلیلی بر بهبود تحمل بلاتکلیفی بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری - عملی بود. جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به اختلال وسواسی فکری - عملی بود که ماههای شهریور تا آبان ماه سال ۱۴۰۱ به مراکز مشاوره و مددکاری خصوصی شهر کرمانشاه مراجعه کرده بودند. روش پژوهش نیمه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. ۳۰ نفر از بیماران مبتلا به اختلال وسواسی فکری - عملی به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. با استفاده از پرسشنامه عدم بلاتکلیفی در مرحله پیش آزمون انجام شد. سپس گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه هفته ای بار تحت درمان شناختی- تحلیلی قرار گرفتند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکردند. در پایان هر دو گروه در مرحله پس آزمون و مرحله پیگیری (۳ ماه بعد از انجام پس آزمون) با ابزار ذکر شده مورد سنجش مجدد قرار گرفتند. تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیریهای مکرر استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که بین دو گروه آزمایش و گواه پس از اجرای درمان شناختی- تحلیلی تفاوت معناداری وجود دارد. با توجه به نتایج به دست آمده درمان شناختی- تحلیلی میتواند به عنوان یک روش مداخله ای مفید، برای کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری – عملی به کار رود.

Keywords:

اختلال وسواس فکری- عملی , تحمل , بلاتکلیفی , درمان شناختی- تحلیلی